Unnecessary 2AM thoughts

The biggest mistake I did today is that I kept on listening to sad music. I am an avid sad music listener but the songs I listened to just hit me right into the feels. Straight to the heart, walang paligoy-ligoy.

The thing is I was doing fine athen ‘You are my sunshine’ played. The one covered by Beloved Abe. It hits right to the feels. Alam mo ‘yun ung unnecessary feelings mo biglang lumabas. Yung akala mo na-supress mo na, hindi pala. Umiiyak ako, oo, umiiyak ako as I write this. It’s been a while since I cried and the thing is it’s been a while since I cried over a guy. Ewan ko, bakit ba ang bobo ko? Bakit ba di ko magawang maka-move on? In the first place, wala naman dapat akong pag-move on-nan.

Did I ever regret confessing? Nope. That was one of the greatest choice I made in my life. Sa totoo lang, proud ako sa sarili ko kasi after all this time, sa dami ng pinagdaanan ko sa larangan ng pag-ibig eh, natuto akong tumayo uli at nagsubok magmahal. Maybe not in the right time but it felt like he is the right person. Kulang lang talaga sa time. Ramdam mo yun di ba? The first time you meet, there’s something about that person that you cannot explain but you’re drawn constantly even though you don’t know what you’re in for.

Ang vague kasi. Ang vague niya. Pero ramdam ko kung anong gusto niya ipahiwatig. And, it’s not yet time. That’s why I chose to stay distant for a moment, baka kasi may magbago. And as I keep my distance and get myself drowned with work and stuff, I came to realize na kulang pa pala. We need to establish more connections until I saw his post. Doon ko nasabi sa sarili ko, “Ah, wrong timing.”

Hanggang ngayon, I’m still waiting for answers. 1 year na since nagconfess ako sakanya. Bobo ko di ba? Antay pa din ang peg. Ewan ko ba, ang hopeless romantic ko kasi. Matalino naman ako pero bakit ang bobo ko sa pag-ibig?

Hay, I’m on my way to the road of moving on. I hope this one doesn’t take long. I’m going to listen to some songs in my playlist and let myself be carried to the dream land as I cry myself tonight, I hope this is the last tear I’m cry for you, C.


This is it. Pansit.

So, pagkatapos ko magpost about what happened this past few months, ito naman. I just need to get this out of my system kasi kailangan ko na ipahinga ang puso ko, pagod na kasi. After 6 years and 2 months, finally, masasabi ko na din, magmomove on na ako, promise, di na ako nagjojoke. Ititigil ko na ang kahibangan na ‘to.

Bakit ngayon pa?

Eh kasi, bukod sa natauhan na ako. I just found out the reason why he never replied to that message I sent him, kahit alam niya yung totoo. Di ba sabi nila malakas ang instincts ng mga babae? And it won’t go wrong, sometimes. Well, I felt that when I saw a post of his and this girl’s. After reading, I realized that he’s still in love with his first love. I get it, di madali malimot ang first love. Sa post ni girl ko narealize that I was just a friend who is dear to him. Hanggang doon nalang ako, so I was wise enough not to do stupid things anymore.

Kung ano man pinagsamahan namin sa loob ng 2 years namin na pag-uusap, sa pagcatch-up, I hope I made him happy because he did make me happy. I will set my feelings free with a smile kahit masakit. Masakit kasi di ko man lang nalaman ang side niya. Sana, nilinawan niya. Okay lang, at least I learned a few things again. Noong nalaman ko yung kanina, shit, para akong pinagbagsakan ng langit at lupa. Nagsusurvey pa kami sa thesis kanina. I tried to put an act pero it pulled me down. Masakit kasi umasa ako. Oo, ang bobo ko kasi, umasa ako na hindi dapat, in the first place, alanganin naman pero kasi umasa ako na may pag-asa kasi naramdaman ko yun noong nagkita kami. Dapat ba naging aggressive ako or something but I don’t want to look desperate. I just want my feelings to come across and I was hoping na marinig ko din yung point niya but I wasn’t able to. He didn’t tell me, he gave a vague response so ano ako manghuhula, ano yun?

I don’t have hard feelings kasi choice naman niya yun. Jusko, malalaki na kami, alam na niya ginagawa niya at alam ko ginagawa ko. Thanks to him I realized how brave I am. I learned a lot from this. I wish him all the happiness he deserve. Kasi hanggang doon nalang ako, sa pagwish sa happiness niya kasi hindi naman ako yung tao na ‘yun. All the ‘what if’s’, the signs, well, thank you for making me happy. Thank you for showing me that I am still capable of loving. I just hope when we meet again, we can tell each other how happy we’ve become.

Ito na ang huling Dear Ikaw.

Tutuldukan ko na ang kwento nating dalawa, mahaba-haba man, madami mang kuwit, marami mang erasures at bahid ng correction tape, ito na, hawak ko na ang ballpen ko at isusulat ko na sa isang malaking tuldok sa storyang ito.

I’m okay.

This is probably the hardest piece of writing I’ve ever written. A few weeks ago, I tried to end my life. It’s not a drill. I really almost killed myself but my family was able to stop me. The year started with me being stressed out. It got worst this February and my mind is in haze. I was so overwhelmed that things started to go in disarray. And so, all I can feel is the urge to kill myself. I tried to fight it, I tried to talk to other people but in the end it didn’t work. The reason is that I didn’t get to hear what I wanted to hear. I took a week of from school. On the fourth day of my absence, my mother snapped at me and thought the same shit will happen again. I was just stressed out of everything I am so burned-out, I don’t know what to do, a lot of things are going through my head and all I can do is stay silent. I was not really feeling well at that time and I told them that I need to rest for a bit before going out because I am not yet feeling great. My mother started to get angry, saying all those words I don’t want to hear, she triggered that past I want to bury. I got so fed up, I ran out of my room. I went to my parent’s bedroom. Slammed the door and was about to jump when my sister stopped me. She was crying and I was crying and I was so determined to kill myself that I don’t know what to do. My mother went on rage. To cut the long story short, we had this really bad argument and my trauma was triggered and I can’t remember anything at all because of that. I went back to my room and my mother tried to console me but she then had an episode and I thought we will lose her. She was saying her goodbyes and I was in panic because if anything happens to her I won’t be able to forgive myself. That’s when I realized that I long forgave my parents for what happened, and the only person I can’t forgive was myself. All along I thought I was okay, I was just trying, too. I was faking happiness. I felt that same disgusting feeling of not being happy and I was disgusted with myself for being happy and felt like I don’t deserve it. I was stuck in a limbo for almost two weeks straight before the incident. Everything is okay right now. We are back to normal and they are trying to be as careful from now on especially that they realized that I can do such thing. I can still remember being pulled from the balcony so that I couldn’t jump. If my sister was a split second late, I could have died. I just wanted you to know that I am okay, I am trying to be okay and trying to start over by trying to forgive myself for what I have done. Maybe that’s really the first step to move on from what happened. If I’ve forgiven them, my parents, maybe, it’s my turn to forgive myself and maybe, I can finally walk this path with confidence and a bit of happiness.

Hello, World. I’m here.

I’m writing this because I just lost one of our precious brother from the my previous university. I was browsing my Facebook feed wondering what happened and I was devastated when I heard the news. No matter where you are, little bro. I hope you’re happy.

My Mom and I were having this conversation a few weeks ago. She asked me, “How does it feel to be depressed? Can’t you fight it? It’s just being strong. You just need to be strong and don’t baby your depression.”

I was speechless. First of all, I can’t describe to her how it feels like because I know she won’t understand me. Depression for me is like standing in a world of emptiness. Everyday, you feel empty inside. It’s like you’re not doing something right even though everything falls into the right place. The simple feeling of being happy scares you. It’s true. I’m scared to be happy because I feel like I don’t deserve it. I don’t deserve all the happiness in the world and I’m alone because no one can understand me even if I try to talk about it. No one would, they would just tell me the same things all over again. That is easier said than done.

My depression started when I was in high school. It was caused my pressure, the pain of loving someone and school problems. I’ve tried to commit suicide, so many times. I even injured myself a couple of times because that way I could feel the pain I can’t feel inside. It’s like being numb from all the feelings. It got worst when I was in my past university. I even thought of jumping from one of the school buildings just to end all my pains.

Depression is like a ghost that comes to haunt you in the times you think you’re okay. Then it will whisper back at you, “You’re not.”

The thing is some of the professors in my current university takes depression lightly. I was seriously holding back my tears when one of my professors told us, “I wonder why people commit suicide, they are just wasting their potential and lives over something that they can get over. It’s just a problem or two.”

It’s not like that. People don’t just kill themselves over a thing or two. It’s all bottled up inside you that when you explode your mind will think of things that you are think you are capable of. I remembered when I was at my lowest, all I did was cry because I don’t have anyone to talk to, my friends are away, my parents berated on me and keep telling me that I’m useless and that I’m just a failure, I was thinking of hanging myself or even jumping from the second floor of our house. I had that vision in mind and then I would start to wonder what will happen after you’re gone.And then I’ll start to think, I’ll see things through the end and then the cycle goes on.

I’m not clinically diagnosed with depression but I know that I am depressed based on the medical articles I’ve read. The world I see is different from the people who are suffering like me but if you want someone to talk to please feel free to talk to me because I want to help you like how I want to help myself. I am trying to recover . But there are times that I am still engulfed by this big ball of never-ending sadness, even so I try to do my best to continue to live on for myself and for the people around me.

Let’s not take Mental Health for granted. A simple support means a lot to us. There are words that we wanted to hear and I hope that you’ll grab that chance to let us hear it.

“I’ll be there for you. Just keep moving forward. We’ll get through it, friends.”

To C

Para sa’yo to, C. Para sa huling araw na sasabihin ko sa sarili ko na gusto kita. Tutuldukan ko na ang pinahaba kong pag-asa sa’yo. Sa loob ng limang taon kong pagkakaroon ng gusto sa’yo, sa loob ng isang taon na pag-uusap natin at pagbibigay saya sa puso kong di ko alam na marunong pa palang umibig ng ganito. Hindi kita sinisisi, wala akong sinisisi, kasi ako ang may gusto nito. Ginusto ko na ikaw ang magustuhan ko at ginusto ko na umasa ng ganito. Oo, masakit sa part ko kasi umasa ako na meron. Kasi pakiramdam ko meron, yun pala isa lang ako sa mga kaibigan mo.

Marami akong naramdaman na hindi ko naramdaman noon. Marami akong ginawa na hindi ko alam kaya kong gawin para at lahat ng ito dahil sa’yo. Thank you ng sobra. Last na ‘to promise, hindi na ako hihirit pa. Iiyak ko nalang ‘to ngayong gabi para bukas wala na, at sana bukas paggising ko, wala na akong maramdaman para sa’yo. Thank you, my second unrequited love. I love you, and so long. Until we meet again. Happy Birthday. 😀


“Actually,  gusto kita.”
actually // bandang shirley

Actually, gagawa dapat ako ng thesis namin, journal review ko sa isang major at workbook sa major pero ayun gusto ko lang makawala na sa feelings na ito at kung ano ba ‘to.

Actually, di ko na alam kung anong gagawin ko sa feelings ko kasi parang wala na pero feeling ko meron pa. Ewan. Alam mo yung nakalutang sa ere, ganung feeling. Hindi naman ako naghahanap ng commitment, ang hanap ko closure. Closure sa feelings ko, I want to start again. Kasi kapag nagcling pa ako sa feelings ko sa kanya na alam kong may laban pero di ko alam kung gusto niya lumaban, baka mauwi na naman ‘to sa first love ko. I don’t want that to happen kasi sayang yung memories.

Ayun naman pala, kaya ayaw bumitaw kasi memories. I know, memories are memories and that’s the worst thing about me. I am too attached with memories that I don’t want to let go. I want to let go but I need time but time is asking me to make a decision. I need to make a decision because it’s already taking it’s toll.

Alam mo yun, I am back to square one. Yung wala akong maramdaman kahit marinig ko yung name niya, when I see the signs, or baka bitter lang ako. Hindi ko alam, di ko na din maintindihan feelings ko.

Siguro, sinasabi din ni Lord na di pa ako ready kasi I need to fix myself pero di mawala sa isip ko na gusto ko din maranasan na magkaroon ng relationship. I want someone. Di mo maaalis yung feeling na yun.

Ayun, at least, gumaan yung feelings ko.

For now, hmmmm, ewan. Wala pang plano. Acads muna. Itatago ko nalang yung memories ko with him sa library ng memories ko. Yun nalang para I don’t need to hold on.


And so we meet again.

Sa totoo lang, hindi ko alam kung anong gagawin kong title sa post na ‘to. HAHAHA. Hanggang ngayon nasa gitna ako ng reality and outer space, haha, outer space talaga. I mean, di pa din ako makapaniwala sa ginawa ko, sa nangyari, sa lahat. I mean, wowie, wowie, wow, wow.

So, heto na. Isusulat ko na ang kwentong hinahanapan ko ng wakas, pero parang ayaw niyang magwakas.

Nagkita kami. After 4 years, nagkita kami. Technically,  4 years sa aking pagkakatanda. To be honest, natatandaan ko lahat ng pagkikita namin. Isa yan sa mga unique ability ko, natatandaan ko lahat ng nangyari as long as memorable to HAHAHA parang yung mga panaginip ko natatandaan ko sila.

Paano kami nagkita? Well, dahil idol ko ang BDO, we find ways. Ngayong darating na semester kasi may mga majors ako na kailangan ko ng handouts para makapag-aral na agad ako kasi adib adib ako. Dapat ang hihiraman ko ng libro mga dormmates ko kasi kailangan nila yun sa board exam nila. Tapos naalala ko siya kasi saktong nag-online siya noong nasa lib ako habang gumagawa ng module sa PhilLit. Nag-PM ako sakanya sabi ko, “Uyyy, may notes ka ng BIO30 and Cell Bio, pahiram naman ako.” Tapos pinatay ko WiFi ko sa phone kasi malolowbatt na siya tapos after 5 minutes binuhay ko para mag-reply sa classmate ko, sakto naman na nagreply siya, sabi niya, “Sige. Sure.” Sabi ko kukunin ko sa kanya baka mga Thursday or Next Week kasi nga wala akong datung. Sabi niya, sige lang, tapos nag-offer siya na puntahan ako. I WAS SHOOK. Di naman directly, indirectly, medyo narealize ko lang yun after kong i-chat yung roommate ko kasi siya yung may alam ng shenanigans ko. So, sabi ko balitaan ko siya kung kelan ako pupunta at di ko inexpect na agad-agad akong makakapunta sa dati kong uni.

Dumating ang Thursday (nangyari ang lahat kahapon 5/25). Paggising ko, I was like, “SHET TANGINA THIS IS IT PANSIT”. Di ako nakatulog noong kinagabihan, excited pala si ate bes. Hindi actually yung utak ko, patuloy na nagpapakita ng mga simulations na di ko kailangan dahil pinapaasa lang ako nun. I mean, I shouldn’t expect kasi baka alam mo na, bigay lang niya sa ‘kin yung libro tapos alis na siya. Di ba? Pwedeng ganyan yung mangyari, so ganyan ang inisip ko. Less expectations, mas okay.

Habang kumakain ako ng breakfast ang sabi ko, kapag walang nangyari, yun na ‘yun. Time to say goodbye kasi ano pa ba ang ipaglalaban ko, wala na di ba? So ayun, umalis ako na ang ineexpect is the worst. Yung mga tugtugan ko pa habang nakasakay ako sa jeep, mga senti, mga Moonstar88, Up Dharma Down, mga ganyanan, tapos ako, F na F and all.

Nakasakay na ako sa bus, noong bigla kong naisip. “Puta, ano ba ‘tong ginagawa ko? Uwi nalang kaya ako. Wag ko na kaya ituloy. Kaso this is it. Wala na akong chance na ma-meet ulit siya kasi mag-grad na siya.” Promise, naisip kong bumaba ng bus at umuwi nalang kaso baka patayin ako ng nanay ko kapag di ako nakapaguwi ng notes.

Nakarating ako dun tapos nagpunta ako sa chapel kasi lagi akong nadaan dun kapag napunta ako sa uni namin. Pinagdasal ko na bigyan ako ng lakas ni Lord na di siya takbuhan at kung ano pa na akin nalang. So naglakad ako, papuntang registar, kasi para makapag-ikot-ikot din ako ganern. So habang naglalakad ako, tinext ko siya na papunta ako dun para dun ko siya antayin kasi may electric fan dun tapos may upuan, sobrang humid kasi sa uni, anak ng teteng kasi bipolar yung panahon, pabebe ayaw pa umulan kaya majinet.

Yung daan papunta sa registar, mga steps siya na box shape, mahirap iexplain pero ayun steps siya, walang tao sa lugar na yun, kasi nga paulan, then, habang naglalakad ako at nakikinig ng OST ng Goblin, di ‘to joke, as in pinapakinggan ko pa yung Winter is Coming. Sobrang lakas ko maka-Eun Tak kahapon HAHA kasi nga kamukha ko daw siya, charot. HAHA. So sa malayuan palang, nakita ko na siya pero nagdoubt ako, sabi ko baka di siya yun, so ako, nageenjoy sa pakikinig habang naglalakad, biglang napalingon, saktong napalingon din siya, tapos sabi niya “Uy!” sabay tawa. Ako nagulat kasi as in, what are the odds na magkita kami sa isang lugar, as in negative pero nagkita kami, nagkita kami dun, parang Goblin mga bes, hahaha. So eto yung convo namin, non-verbartim.

S = Siya  A=Ako

S: Saan ka pupunta?
A: Sa OUR. Ikaw?
S: Magtitingin ng grades, tara samaham kita.

Papunta na kami sa OUR pero hinila ko damit niya. Kasi ayaw ko muna mag-game over.

A: Sasamahan nalang kita, kasi gusto kong mag-ikot.
S: HAHAHA, sige tara.

Lakad lakad papunta dun, sa kung saan. HAHAHA.

S: Parang ang puti mo?
A: LOL, hindi ah. Maitim din kaya ako nun, pumuti lang.
S: Musta?
A: Okay lang.
S: Musta ka na?
A: Keri lang.
S: Tanda mo pa ba dito.
A: Oo naman, HAHAHA, kaloka ka.

Tapos kwentuhan about sa life, kung saan ako nagdorm, sa paborito naming subjects, sa future career and all. Tapos grabe sobrang pawisan niya naloka ako. Sabi niya ganun daw siya. After nun, nagpunta kami sa CAS kasi tinignan namin yung name ng mga graduating, pinahanap niya yung pangalan niya. Nahanap ko naman agad, ako pa ba. HAHAHA. Kahit may salamin ako, kita ko ang lahat.

S: May plano ka ba?
A: Wala, pero baka puntahan ko mga dormmates ko kasi di ko lang alam kung andyan sila.

Hinanap namin mga kasamahan niya tapos kasi umambon, nagpunta kami sa OUR at dun namin sila inantay. Nagkwentuhan kami. Tapos dumating mga friends niya, pinakilala niya ako and all. Kwentuhan. Sobrang haba nito kung ilalagay ko ung convo namin pero more on asaran lang siya at gaguhan lalo na nung hiningi ko na yung libro parang wala siyang balak ibigay. Tapos tinanong ni Friend kung saan daw kami, tinanong niya ako, sabi ko kahit saan kasi wala naman akong pupuntahan. Nagstay muna kami sa may OUR ng medyo 5 minutes. Tapos niyaya niya ako maglaro ng cards sa apartment ng friend niya, si ate bes, umo-oo kasi nga isa’t kalhating dense ang ate niyo. HAHAHA.

Habang naglalakad kami sa may SESAM.

S: Kelan ba tayo huling nagkita?
A: Ewan ko pero alam ko nagtitingin ata ikaw ng finals nun.
S: WOW, naalala mo pa?
A: HAHAHA. Ako pa ba.
S: Wait, paano nga tayo nagkakilala?
*tinignan ko siya ng masama*
A: Ewan ko sa’yo, hulaan mo.
S: Uyyy, paano nga?
A: Bahala ka sa buhay mo, hulaan mo. Kaya mo yan.
S: Ang alam ko dahil kay P kaya tayo nagkakilala pero di ko matandaan kung saan.
A: HAHAHA, oo dahil kay P.

Tapos chikahan hanggang sa makarating kami sa White House. Napaisip ako, bakit ko siya sinundan sa apartment nila. HAHA. Wala pala akong self-awareness. Pinakilala niya ako sa mga dormers dun tapos binida pa niya na ang tagal namin di nagkita. Wow, katuwa di ba. So ayun nameet ko ulit sila friends at naglaro kami. Sa loob ng 3 oras, naglalaro kami ng pusoy dos habang binubully siya. In fairness naman, nag-enjoy ako kasi magkatabi kami habang naglalaro ung bag ko lang pagitan namin.

Noong mga medyo pauwi na ako kasi nagtext na si dormmate, napatingin ako sa kanya sakto nakatingin siya sa akin, nagulat ako, di naman ako nagiimagine, kasi nakatingin siya sa akin.

A: Bakit?

Di siya nagsalita, natawa nalang ako.

So ayun, pumunta na ako sa dorm at nagpaalam sa kanya. HAHAHA.

Sobrang anticlimatic di ba, akala ko hahatid niya ako, chosera ko naman. Naramdaman mo naman siya kasi baka kung ano isipin ng mga friends niya na alam kong alam nila kung sino ako. Kasi hello, observant ako, mga tinginan niyo guys, yung ere sa inyo, yung mga parinig na tamang tama ako, IM NOT DENSE sa mga ganong bagay pero sa feelings ko medyo HAHAHA. Pero naredeem naman niya ang self niya noong nagtext siya sa akin nung pauwi na ako.

So, eto na ang reflection ko sa nangyari. HAHAHA. REFLECTION TALAGA. NASANAY NA SI ATE BES.

Di ako naniniwala sa destiny kasi naman I’ve been through a lot pero sa mga nangyari sa akin this year medyo naniniwala na ako na may force out there na nagtutulak sa’yo para matupad mo ang gusto mong matupad.

Di ako yung tipo ng girl na sasabihin sa’yo na gusto kita, secretive po ako. Masaya na ako sa nakikita ko siya ganun. Nagkalakas ng loob lang naman ako kasi akala ko di na kami magkikita, di pala. I WAS WRONG.

Ang akin lang, bakit di kami awkward. Siguro dahil friendly siya pero dapat di ba kahit papaano awkward dapat kasi hello, four years, four years kaming di nagkita tapos nung nagkita kami parang kahapon ko lang siya di nakita. GANUN GUYS YUNG FEELING.

Yung puso ko noong araw na ‘yun nakasakay sa roller coaster at nag-aadventure. Sobrang mixed emotions yun mga friends. Sobra. As in, hanggang ngayon, natutuwa pa din ako.

When I first experience love, I was given too much that I was drowned by it. The second time, I gave too much that I was drowned by my own feelings that I turned blind. The thrid time, I’m in a roller coaster and I am enjoying it. It’s fun, this kind of love even though it’s hard. Naks sa english, dumugo yung brain ko.

I mean, di talaga masaya yung ganito na parang meron pero wala. Alam niyo yun, akala mo oo, pero hindi pala. Ang masaya lang dito kasi may thrill, di kami nagkikita, online lang and text kami nagkakausap. Marami akong nalalaman sa kanya that way and walang difference noong nagmeet kami.

The first time na parang may something kami nung first love ko, di ko siya makausap kung di ko siya tatarayan, wala kaming formal na usapan na kung saan nagkaintindihan kami, i mean, walang magandang convo, di kami nagkaalaman ng mga bagay-bagay tungkol sa isa’t isa, to be honest, wala nga akong matandaan na redeeming factor tungkol sa kanya eh. Then, I realized that all this time, yung feelings ko sa kanya ay infatuation na medyo nadevelop sa kantangahan. So ayun.

Yung sakanya kasi, I don’t expect anything from him. I’m fine na alam niya, na ganito, na kahit gusto mo na there’s more to it, di pa pwede kasi alam mo di pa sufficient yung feelings to be something more, I like him, oo, gusto ko siya. Yun palang ang alam ko. Di ko pa alam kung saan ako dadalhin ng feelings ko sa kanya pero at lease masaya ako. Masaya ako kasi I feel so free with this feelings I have for him kahit medyo muntanga kaming dalawa at naloloka ako sa pagsesend niya ng SELFIE niya sa akin. Kawindang mga friends yung tipong papasok ka ng school, bigla siyang nagsend ng selfie. HAHAHA anong gagawin ko sayo.

So ano na ang plano ko, ayun, push pa din. Hanggang sa mawala na siguro yung feelings ko, hanggang sa alam ko na wala na ‘tong patutunguhan kasi sa buhay kung hindi mo ipaglalaban ang isang bagay na alam mong may laban wag mo siyang bibitawan kung alam mo naman na hindi ‘to ikasisira ng buhay mo.

For now, I’ll do my best. Inspiration muna kita sa buhay ko. HAHAHA.




So ayun na nga, pinadala ko na ang huling sulat ko para sa kanya. After 4 days of thinking to and fro, nasend ko na kahapon at pinag-isipan pa niya kung babasahin niya or hindi pero sa huli binasa pa din niya at ngayon nag-aantay ako ng reply mula sa kanya.

Bakit ako sumulat?

Sa loob ng 6 na buwan na magkausap kami, masaya ako. Masaya ako dahil nakakausap ko siya ng walang ilangang naganap. Alam niyang crush ko siya pero yung pala yung mali ko, sinabi ko na crush ko siya. Nag-aantay kasi ako ng isasagot niya sa akin, hindi ko pala makukuha ‘yun kung hindi ko lilinawin sa kanya ang nararamdaman ko.

Nasabi ko na. At inaantay ko na ang katapusan ng kahibangan kong ito. Sa totoo lang, maluwag sa pakiramdam na nasabi ko na sa kanya. Wala na yung nakadagan na mabigat sa dibdib ko na hindi ko alam kung ano ba talaga.

So, pakibilisan. HAHAHA. Don’t prolong the agony. Magpapagupit na po ako. Kailangan masama ko na yung feelings ko sa pagpapaiksi ng buhok ko.

New hair, new start.

So, ayun. Sana matuldukan na. Ayoko kasi yung feeling na nakatanga ka lang sa kawalan. Yung feeling mo meron, para parang wala. Gusto kong magkaroon ng karugton pero feeling ko malapit na siyang matapos. Kung malagyan man ng ibang bantas ang kwento na ‘to, eh di masaya. AHAHAHAHA

A Confession, Maybe?

So ayun, since may pakana ang IDILY (I’m Drunk, I Love You) na alam kong isang magandang film na you should all watch na hindi ko pa napapanuod kasi hectic ang schedule ng bes niyo. So si ako ay naglakas loob ulit akong magconfess sa’yo. Ayoko sa fb we have a lot of common friends tapos may reputasyon po ako nabinibuild. HAHAHA. Chos. Actually, sa estado ng mga bagay-bagay ang habol ko lang ay rejection mo para makapagmove-on na ako sa’yo kung i-rereject mo ko. Pero kung hindi, tara magpapafiesta ako. HAHAHAHA (PS. Sa mga friends ko na kilala ako, mahal ko kayo HAHAHA)

Hi, Chua! Alam kong hindi mo naman mababasa ‘to pero first of all, HI. Sorry, nag-name drop na ako kasi hindi mo naman malalaman kung sino ako after kong mag-drop ng hints sa FB and all. Sure akong, hindi mo ako kilala.

Crush kita. Oo, crush kita at sinabi ko sa’yo sa chat na crush kita noong birthday mo at hanggang ngayon nag-aantay pa din ako sa kung ano ang gagawin ko sa feelings ko sa’yo. I mean, whooping 5 years, hindi ko alam kong paano ko na-maintain ung feelings ko sa’yo despite na hindi tayo nagmeet ng sobrang tagal pero minsan nagkikita tayo pero hindi kita kinakausap or pinapansin. And to that, I’m sorry. Sorry kasi I’m too scared na malaman mo na may feelings ako sa’yo.

Sorry kung hindi kita nilapitan noong Fair kahit nakita kita. Pinangunahan kasi ako ng hiya, di ko kasi alam sasabihin ko sa’yo kasi after so many years doon lang ulit tayo mag-uusap or sa chat lang tayo nag-uusap.

Please kill this feeling. Hindi ko na kasi alam kung saan ko siya ilulugar. Ilang araw na on loop sa playlist ko na ang kanta lang ay Bakit Pt.2 ng Mayonnaise at Dapit-Hapon ni Ebe Dancel. Gusto ko na malaman ang totoo kung ano ba talaga ako sa’yo, gusto ko lang malaman kung kaibigan lang ang turing mo sa’kin na isang multo sa kahapon mo na nagparamdam sa’yo.

Isa lang masasabi ko. Salamat, salamat kasi nalaman ko na capable pa pala ako ma-inlove despite sa nangyari sa’kin in the past. Wooooh, my second unrequited love. Ikaw yung pangalawang tao na pinagtapatan ko ng pag-ibig. Yung una, walang nangyari, nasaktan, umiyak, bumangon ulit ang bes niyo. Yung pangalawa, wala pa. Di ko alam. Thank you kasi isa ka sa mga naging inspirasyon ko para makabangon muli kahit hindi mo alam yung mga memories ko kung saan nakasama kita, naka-interact, naka-usap, lahat yun parang isang short film na tumatakbo sa utak ko kung saan ako lang mag-isa ang nanunuod. Salamat kasi nagkaroon ako ng lakas ng loob para masabi ang mga bagay na hindi ko kayang sabihin. Salamat kasi hindi mo ko sineen zone, binasa mo message ko, nagrereply ka at pinapatawa mo ko. Hindi mo alam kung gaano ako kasaya sa tuwing nakikita kong nag-aappear ang pangalan mo sa screen ng iPhone ko.

So, eto na ba. Eto na ba ang wakas ng pagtatapat na ito, gusto ko lang sabihin sa’yo. Noong Feb Fair at inaantay ko yung message mo akala ko drawing ka tulad nung dormmate ko (shout out sa’yo bes, bitter pa din ako sayo), sinabi ko sa sarili ko na kapag nakita kita. Iba na yun. Sa dinami-rami ng tao sa Fair, sa dinami-dami ng lugar na pwede mong kainan, nakita kita. At sa dinami-rami ng signs na hiningi ko, lahat ‘yun nagkatotoo.

Thank you. I’m not drunk but I love you. 😀

PS. Actually nainggit lang ako sa post na nakita ko sa fb kasi nagkatuluyan sila ng crush niya after niya mag-confess. Buti pa siya. HAHAHA.

K dot.

So ayun, nastress kasi ako. Nakakaloka! Bakit ba kailangan mong ipamukha sa’kin na kasalanan ko na naman ang lahat? Every single freaking time, pinamumukha mo ‘to sakin. Ano tingin mo sa akin wala akong feelings at namanhid ako from that incident? Well, you’re wrong. You’re rubbing rock salt to my wounds that you keep on re-opening with your words. Oo, dapat di ako magpaepekto kasi nasasabi mo lang naman ‘yan kasi you’re disappointed in me. Hindi mo nalang sabihin na, “Isa kang malaking disappointment sa pamilyang ‘to.” Oo na, kasalanan ko na hindi ako naka-graduate within four years, oo na, hindi ko na-reach expectations mo. Oo, kasalanan ko na. Ako na naman ang masama, lagi naman.

Sobrang sakit kasi yung sabihan ka na buti pa si ganito graduate na, si ganyan nakagraduate nga in four years dahil ginapang nila pag-aaral nila through scholarships. Well, sila yun. Hindi ako sila. Ako ay ako. Don’t compare me to someone who isn’t me. Eh, iba-iba ang perspective ng tao sa buhay. Iba din yun akin. It wasn’t my fault na nadepress ako, na hindi ko alam kung ano ba ang gusto ko, na ngayon alam ko na finally kung ano ang gusto kong gawin sa buhay. Tapos nakakaloka pa yung sabihin mo yung plano mo sa buhay mo tapos kinokontra ka nila as if di mo kayang ma-achieve yun. WOW WOWIE WOW WOW. SOBRANG EFFIN PUNONG PUNO NA AKO. Gusto kong umiyak sa sobrang asar at galit pero may point sila kasi it’s my fault pero don’t remind me every single time as if treating me like I’m a worthless human being. Hindi masaya, masakit. Kung nasasaktan ka dahil hindi ako nakagraduate sa unibersidad na ‘yun, well sorry. SORRY. SORRY KASI DI KINAYA NG POWERS KO EMOTIONALLY ANG TORTURE NG ACADS AT NG PROBLEMA SA PAMILYA.

Alam ko naman na ako dapat tutulong sa pamilya natin, alam ko, pero pwedeng konting tiis muna. Good things happen to those who wait and success doesn’t happen overnight. Thankful pa nga ako naranasan ko ang ganitong klaseng failure sa buhay at nakaraos ako without taking my life away. Kasi yung feeling na wala ka ng worth sa family and society. Sobrang liit na ang tingin ko sa sarili ko na feeling ko I’m just a speck of dust. Masakit, masakit sa loob kasi kung kelan naman ganitong masaya ka na sa ginagawa mo sa buhay parang sila pa yung hindi masaya para sa’yo na dapat maging support mo sa buhay. Tama nga si Erik Erikson, at this stage of my life I am searching for intimacy but I kept on being inclined to isolation. Mas masaya pang mag-isa kasi wala kang problema. I can’t find intimacy even from my parents who think I’m nothing but a huge ball of failure. Sobrang sakit guys mamuhay sa isang bahay na ang mga tao parang naglalaro nalang ng bahay-bahayan.