K dot.

So ayun, nastress kasi ako. Nakakaloka! Bakit ba kailangan mong ipamukha sa’kin na kasalanan ko na naman ang lahat? Every single freaking time, pinamumukha mo ‘to sakin. Ano tingin mo sa akin wala akong feelings at namanhid ako from that incident? Well, you’re wrong. You’re rubbing rock salt to my wounds that you keep on re-opening with your words. Oo, dapat di ako magpaepekto kasi nasasabi mo lang naman ‘yan kasi you’re disappointed in me. Hindi mo nalang sabihin na, “Isa kang malaking disappointment sa pamilyang ‘to.” Oo na, kasalanan ko na hindi ako naka-graduate within four years, oo na, hindi ko na-reach expectations mo. Oo, kasalanan ko na. Ako na naman ang masama, lagi naman.

Sobrang sakit kasi yung sabihan ka na buti pa si ganito graduate na, si ganyan nakagraduate nga in four years dahil ginapang nila pag-aaral nila through scholarships. Well, sila yun. Hindi ako sila. Ako ay ako. Don’t compare me to someone who isn’t me. Eh, iba-iba ang perspective ng tao sa buhay. Iba din yun akin. It wasn’t my fault na nadepress ako, na hindi ko alam kung ano ba ang gusto ko, na ngayon alam ko na finally kung ano ang gusto kong gawin sa buhay. Tapos nakakaloka pa yung sabihin mo yung plano mo sa buhay mo tapos kinokontra ka nila as if di mo kayang ma-achieve yun. WOW WOWIE WOW WOW. SOBRANG EFFIN PUNONG PUNO NA AKO. Gusto kong umiyak sa sobrang asar at galit pero may point sila kasi it’s my fault pero don’t remind me every single time as if treating me like I’m a worthless human being. Hindi masaya, masakit. Kung nasasaktan ka dahil hindi ako nakagraduate sa unibersidad na ‘yun, well sorry. SORRY. SORRY KASI DI KINAYA NG POWERS KO EMOTIONALLY ANG TORTURE NG ACADS AT NG PROBLEMA SA PAMILYA.

Alam ko naman na ako dapat tutulong sa pamilya natin, alam ko, pero pwedeng konting tiis muna. Good things happen to those who wait and success doesn’t happen overnight. Thankful pa nga ako naranasan ko ang ganitong klaseng failure sa buhay at nakaraos ako without taking my life away. Kasi yung feeling na wala ka ng worth sa family and society. Sobrang liit na ang tingin ko sa sarili ko na feeling ko I’m just a speck of dust. Masakit, masakit sa loob kasi kung kelan naman ganitong masaya ka na sa ginagawa mo sa buhay parang sila pa yung hindi masaya para sa’yo na dapat maging support mo sa buhay. Tama nga si Erik Erikson, at this stage of my life I am searching for intimacy but I kept on being inclined to isolation. Mas masaya pang mag-isa kasi wala kang problema. I can’t find intimacy even from my parents who think I’m nothing but a huge ball of failure. Sobrang sakit guys mamuhay sa isang bahay na ang mga tao parang naglalaro nalang ng bahay-bahayan.

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s