Tuldok.

So ayun na nga, pinadala ko na ang huling sulat ko para sa kanya. After 4 days of thinking to and fro, nasend ko na kahapon at pinag-isipan pa niya kung babasahin niya or hindi pero sa huli binasa pa din niya at ngayon nag-aantay ako ng reply mula sa kanya.

Bakit ako sumulat?

Sa loob ng 6 na buwan na magkausap kami, masaya ako. Masaya ako dahil nakakausap ko siya ng walang ilangang naganap. Alam niyang crush ko siya pero yung pala yung mali ko, sinabi ko na crush ko siya. Nag-aantay kasi ako ng isasagot niya sa akin, hindi ko pala makukuha ‘yun kung hindi ko lilinawin sa kanya ang nararamdaman ko.

Nasabi ko na. At inaantay ko na ang katapusan ng kahibangan kong ito. Sa totoo lang, maluwag sa pakiramdam na nasabi ko na sa kanya. Wala na yung nakadagan na mabigat sa dibdib ko na hindi ko alam kung ano ba talaga.

So, pakibilisan. HAHAHA. Don’t prolong the agony. Magpapagupit na po ako. Kailangan masama ko na yung feelings ko sa pagpapaiksi ng buhok ko.

New hair, new start.

So, ayun. Sana matuldukan na. Ayoko kasi yung feeling na nakatanga ka lang sa kawalan. Yung feeling mo meron, para parang wala. Gusto kong magkaroon ng karugton pero feeling ko malapit na siyang matapos. Kung malagyan man ng ibang bantas ang kwento na ‘to, eh di masaya. AHAHAHAHA

Advertisements

A Confession, Maybe?

So ayun, since may pakana ang IDILY (I’m Drunk, I Love You) na alam kong isang magandang film na you should all watch na hindi ko pa napapanuod kasi hectic ang schedule ng bes niyo. So si ako ay naglakas loob ulit akong magconfess sa’yo. Ayoko sa fb we have a lot of common friends tapos may reputasyon po ako nabinibuild. HAHAHA. Chos. Actually, sa estado ng mga bagay-bagay ang habol ko lang ay rejection mo para makapagmove-on na ako sa’yo kung i-rereject mo ko. Pero kung hindi, tara magpapafiesta ako. HAHAHAHA (PS. Sa mga friends ko na kilala ako, mahal ko kayo HAHAHA)

Hi, Chua! Alam kong hindi mo naman mababasa ‘to pero first of all, HI. Sorry, nag-name drop na ako kasi hindi mo naman malalaman kung sino ako after kong mag-drop ng hints sa FB and all. Sure akong, hindi mo ako kilala.

Crush kita. Oo, crush kita at sinabi ko sa’yo sa chat na crush kita noong birthday mo at hanggang ngayon nag-aantay pa din ako sa kung ano ang gagawin ko sa feelings ko sa’yo. I mean, whooping 5 years, hindi ko alam kong paano ko na-maintain ung feelings ko sa’yo despite na hindi tayo nagmeet ng sobrang tagal pero minsan nagkikita tayo pero hindi kita kinakausap or pinapansin. And to that, I’m sorry. Sorry kasi I’m too scared na malaman mo na may feelings ako sa’yo.

Sorry kung hindi kita nilapitan noong Fair kahit nakita kita. Pinangunahan kasi ako ng hiya, di ko kasi alam sasabihin ko sa’yo kasi after so many years doon lang ulit tayo mag-uusap or sa chat lang tayo nag-uusap.

Please kill this feeling. Hindi ko na kasi alam kung saan ko siya ilulugar. Ilang araw na on loop sa playlist ko na ang kanta lang ay Bakit Pt.2 ng Mayonnaise at Dapit-Hapon ni Ebe Dancel. Gusto ko na malaman ang totoo kung ano ba talaga ako sa’yo, gusto ko lang malaman kung kaibigan lang ang turing mo sa’kin na isang multo sa kahapon mo na nagparamdam sa’yo.

Isa lang masasabi ko. Salamat, salamat kasi nalaman ko na capable pa pala ako ma-inlove despite sa nangyari sa’kin in the past. Wooooh, my second unrequited love. Ikaw yung pangalawang tao na pinagtapatan ko ng pag-ibig. Yung una, walang nangyari, nasaktan, umiyak, bumangon ulit ang bes niyo. Yung pangalawa, wala pa. Di ko alam. Thank you kasi isa ka sa mga naging inspirasyon ko para makabangon muli kahit hindi mo alam yung mga memories ko kung saan nakasama kita, naka-interact, naka-usap, lahat yun parang isang short film na tumatakbo sa utak ko kung saan ako lang mag-isa ang nanunuod. Salamat kasi nagkaroon ako ng lakas ng loob para masabi ang mga bagay na hindi ko kayang sabihin. Salamat kasi hindi mo ko sineen zone, binasa mo message ko, nagrereply ka at pinapatawa mo ko. Hindi mo alam kung gaano ako kasaya sa tuwing nakikita kong nag-aappear ang pangalan mo sa screen ng iPhone ko.

So, eto na ba. Eto na ba ang wakas ng pagtatapat na ito, gusto ko lang sabihin sa’yo. Noong Feb Fair at inaantay ko yung message mo akala ko drawing ka tulad nung dormmate ko (shout out sa’yo bes, bitter pa din ako sayo), sinabi ko sa sarili ko na kapag nakita kita. Iba na yun. Sa dinami-rami ng tao sa Fair, sa dinami-dami ng lugar na pwede mong kainan, nakita kita. At sa dinami-rami ng signs na hiningi ko, lahat ‘yun nagkatotoo.

Thank you. I’m not drunk but I love you. 😀

PS. Actually nainggit lang ako sa post na nakita ko sa fb kasi nagkatuluyan sila ng crush niya after niya mag-confess. Buti pa siya. HAHAHA.

K dot.

So ayun, nastress kasi ako. Nakakaloka! Bakit ba kailangan mong ipamukha sa’kin na kasalanan ko na naman ang lahat? Every single freaking time, pinamumukha mo ‘to sakin. Ano tingin mo sa akin wala akong feelings at namanhid ako from that incident? Well, you’re wrong. You’re rubbing rock salt to my wounds that you keep on re-opening with your words. Oo, dapat di ako magpaepekto kasi nasasabi mo lang naman ‘yan kasi you’re disappointed in me. Hindi mo nalang sabihin na, “Isa kang malaking disappointment sa pamilyang ‘to.” Oo na, kasalanan ko na hindi ako naka-graduate within four years, oo na, hindi ko na-reach expectations mo. Oo, kasalanan ko na. Ako na naman ang masama, lagi naman.

Sobrang sakit kasi yung sabihan ka na buti pa si ganito graduate na, si ganyan nakagraduate nga in four years dahil ginapang nila pag-aaral nila through scholarships. Well, sila yun. Hindi ako sila. Ako ay ako. Don’t compare me to someone who isn’t me. Eh, iba-iba ang perspective ng tao sa buhay. Iba din yun akin. It wasn’t my fault na nadepress ako, na hindi ko alam kung ano ba ang gusto ko, na ngayon alam ko na finally kung ano ang gusto kong gawin sa buhay. Tapos nakakaloka pa yung sabihin mo yung plano mo sa buhay mo tapos kinokontra ka nila as if di mo kayang ma-achieve yun. WOW WOWIE WOW WOW. SOBRANG EFFIN PUNONG PUNO NA AKO. Gusto kong umiyak sa sobrang asar at galit pero may point sila kasi it’s my fault pero don’t remind me every single time as if treating me like I’m a worthless human being. Hindi masaya, masakit. Kung nasasaktan ka dahil hindi ako nakagraduate sa unibersidad na ‘yun, well sorry. SORRY. SORRY KASI DI KINAYA NG POWERS KO EMOTIONALLY ANG TORTURE NG ACADS AT NG PROBLEMA SA PAMILYA.

Alam ko naman na ako dapat tutulong sa pamilya natin, alam ko, pero pwedeng konting tiis muna. Good things happen to those who wait and success doesn’t happen overnight. Thankful pa nga ako naranasan ko ang ganitong klaseng failure sa buhay at nakaraos ako without taking my life away. Kasi yung feeling na wala ka ng worth sa family and society. Sobrang liit na ang tingin ko sa sarili ko na feeling ko I’m just a speck of dust. Masakit, masakit sa loob kasi kung kelan naman ganitong masaya ka na sa ginagawa mo sa buhay parang sila pa yung hindi masaya para sa’yo na dapat maging support mo sa buhay. Tama nga si Erik Erikson, at this stage of my life I am searching for intimacy but I kept on being inclined to isolation. Mas masaya pang mag-isa kasi wala kang problema. I can’t find intimacy even from my parents who think I’m nothing but a huge ball of failure. Sobrang sakit guys mamuhay sa isang bahay na ang mga tao parang naglalaro nalang ng bahay-bahayan.

 

 

LARO TAYO

[1]

Tagu-taguan.

Maliwanag ang buwan.

Pagbilang kong tatlo nakatago na kayo.

Isa.

(Unang ma-inlove talo.)

Dalawa.

(Tayong dalawa ang naglalaro)

Tatlo.

(Ang huling bilang mo bago ko nalaman na ikaw ang panalo)

 

[2]

Binuksan ko ang pinto. At paghakbang ko ay isang museo ang bumulaga sa akin. Lumingon ako sa paligid ng dapat ay kwarto ko ngunit unti-unti itong nagbabago at naging kwarto ng mga janitor. Napabuntong-hininga nalang ako. “Heto na naman,” ang sabi ko. Naglakad lakad ako sa loob ng museum at mula sa malayo ay nakita ko ang isang lalaki na nakasuot ng blue na long sleeves at black pants pero ang ulo niya ay natatakluban ng isang puting kahon. Nagtaka ako dahil pakiramdam ko nakatingin siya sa’kin at parang ako lang ang nakakakita sa kanya.

Naglakad ako papalapit sa kanya pero bigla siyang nawala. Hinanap ko siya, nagpa-ikot ikot ako sa loob museo pero di ko siya nahanap. Hanggang sa nakita ko ulit ang pinto na pinanggalingan ko, pagbukas ko nito tila may tumulak sa’kin at ako’y napadapa habang pumapasok sa loob. Ang dating janitor’s room ay naging fire exit at sa taas ng hagdan ay nakita ko siyang nakasilip sa’kin. Umakyat ako ng hagdan. Pag-akyat ko ay wala siya. Bumaba ulit ako at nakita ko siya na pababa ng hagdan habang sinusundan ko siya, bigla siyang nawala. Umakyat ulit ako, at pag-akyat ko ay nakakita muli ako ng isang pinto.

Binuksan ko ang pinto. Isang malaking kapatagan na may malaking puno sa gitna ang nakita ko. Nandun siya sa harap ng puno, parang inaantay niya ang pagdating ko. Habang naglalakad ako papalapit sa kanya. Siya ay tumatakbo palayo. Hinabol ko siya, para kaming naglalaro ng habulan sa gitna ng kapatagan, sa ilalim ng araw. Habang hinahabol ko siya ay tumawa ako, sobrang lakas ng tawa ko ay napahinto siya. Nilabas niya ang cellphone niya mula sa kanyang bulsa. Sinenyasan niya ako na lumapit. Lumapit ako. Tumayo ako sa tabi niya at itinaas niya ang kanyang cellphone. Picture pala ang gusto niya. Tumingin ako sa camera lens ng cellphone at sa screen nakikita kong unti-unting naglalaho ang puting kahon sa ulo niya.

At bago niya i-click ang button para makuha ang picture naming dalawa, siya ang nagbilang.

“Isa.”

“Dalawa.”

“Tatlo.”

Napapikit ako nung sinabi mo ang salitang, “Tatlo.”

Pagmulat ko, wala na siya sa tabi ko. Lumuha ako at napabutong hininga. Tiningan ko ang picture nating dalawa.

“Sa huli, iiwanan mo din pala ako.”

 


Long time, no post. I wrote a little something based on the dream I had this afternoon and my favorite song and LSS for like two months now which is ‘Laro’ by Autotelic. You should check the band’s other songs because they are all  A+ to the infinity. And I am so excited to see them live. 😀

PS. Humuhugot lang ako dahil sa taong ka-chat ko chos hahaha hindi kasi ako natutuwa sa kanya hahaha para kaming naglalaro ng habulan

 

 

Bes, ano na?

So, ano na ang gagawin ko?

Yan ang tanong ko sa roommate kong pinakamamahal. Bakit ko siya tinanong niyan?

Well.

Kung reader ka ng blog ko, alam mo naman na nag-confess ako sa crush ko di ba? Nagconfess talaga ako. Hindi nga lang in person kundi sa chat kasi yun lang yung possible way ko para masabi sakanya yun. At sa hindi ko malaman na paraan eh nagkaroon ako ng lakas ng loob sabihin sa kanya ‘yun sa birthday niya. Ibang level si bes.

Alam niyo din na nag-eemo ako dahil hindi siya nagreply.

Ni seen zone. Wala.

Actually, hindi na ko umaasa na magrereply siya kasi hindi siya nagreply sa mga bati ko for 2 years. Akala mo lang na hindi ako umaasa, pero deep down, umaasa pa din ako na magrereply siya pero dumating ang kinabukasan at waley pa din. So, si ako ay nagdecide to let it go. Wag na bes, itigil na natin ang kahibangan na ‘to. Move on na. So, ang mind set ko na noong araw na yun is to move on from my feelings for him.

Actually noong Friday ng gabi, nag-emote na ako habang nakikinig ng throwback songs at inistalk yung FB niya para i-check kung nagreply ba siya sa mga bati sa kanya. Ang nakita ko lang mga post ng friends niya na parang nagsasabi na may ka-something na siya. So ako, iyak ulit.

So sobrang busy ko noong Sabado, nawala na siya sa isip ko at bumalik lang siya noong nakasakay na ako sa jeep pauwi ng bahay tapos naulan. Umuulan din kasi noon una ko siyang na-meet tapos nakakita pa ako ng pulang Ford. Nag-eemo tuloy ulit ako hanggang sa maka-uwi.

Umakyat ako sa kwarto after kumain at nakita ko yung isa kong phone sa tabi ng kama ko at binuksan yung wifi, para magcheck ng updated na manga. Umupo ako sa kama ko at chineck yung messenger ko. Laking gulat ko dahil nakita ko yung reply niya. Ang sabi ko, “Totoo ba ‘to? Seriously? Totoo bang nagreply siya?” Sobrang bilis ng kabog ng dibdib ko at ramdam ko yung pag-init ng mukha ko.

Binasa ko yung message niya. Hindi siya naniniwala sa sinabi ko. Hanggang sa nag-chat na kami at hindi ako makapaniwala kasi yun yung first convo namin na ako ‘yung nag-initiate at hindi yung mga dormmates ko na chinat siya noon. Alam mo yung parang lagi lang kayo nag-uusap type of convo, parang walang nangyari di pamamansin at pag-iwas. Parang noon lang.

Nagtapos yung convo namin sa tanong na, kung naniniwala siya sa kin sa sinabi ko na crush ko siya. Ang sabi niya, “Di ba joke ‘yun?” Ang sabi ko, “HAHAHAHA hindi nga HAHAHAHA”

Hindi siya nagreply.

Pinatay ko yung wifi sa phone ko at natulog ng maaga dahil pagod na ako. Napaginipan ko na nagreply siya. Pero paggising ko hindi pala. Sinabi ko ulit, nilinaw ko na hindi yun joke. Na it took a lot of courage for me to say it. Nasabi ko lang yun kasi wala na ako sa lugar kung saan siya nakatira at nag-aaral. Pero nagreply din siya noong umagang yung at sinabi na, “HAHAHAHA akoy naniniwala HAHAHA.”

Tangina, para kaming naglolokohan.

Ang sa akin lang, sana nagreply lang siya at tinapos na niya doon ang convo namin. Hindi na sana siya nagtanong. Nagpasalamat nalang sana siya. Sana sinabi niya, “Thank you. Thank you din sa feelings mo.” Okay na sana kung yan nalang sinabi niya eh. Pero hindi. Yung feelings ko tuloy na-confuse. Alam mo yun, urong-sulong, yung tipong sige push bes ay hindi pala, hilahin mo pabalik ang feels.

Ang sabi ko nalang sa sarili ko, “Bes, wag mo nalang bigyan ng kulay. Kapag ganun kasi, magkakagusto ka lang sa kanya lalo. Kapag na-fall ka ng husto, mas masakit kasi walang sasalo sa’yo kasi ikaw lang ang may gusto sa kanya. Self-support ‘to bes, pag na-fall ka, moderate lang yung pag-alam mong sobra na, hanap ka ng stick, itukod mo sa sarili mo para hindi ka lalong ma-fall.”

Ayoko na kasi maulit yung dati. Medyo ganyan din yung sa dati kong ka-MU pero yun pa-fall talaga si Kuya at ako si tanga, ay umasa pa. Sinaktan na nga, two times. Sige, game pa. Naging masokista tuloy ako pero natututong maging sadista dahil sa dating unibersidad.

Pero wala naman siyang sinabi nakaka-fall. Kaya nag-isip na ako ng counter-measures para sa puso ko, yung tipong sinabi ko agad, “Bes, friendly chat lang ‘yan. Catching up ‘to bes.”

Para lang hindi ako umasa. Yan kasi hirap sakin, konting kibot lang, may meaning kahit wala. Inuuna ang feels bago pag-iisip.

Sabi nga ni ‘THE BEST ROOMMATE EVER’, “Baka, it’s the start of something beautiful.”

Oo baka nga, start ng mas magandang friendship.

So, bes, kalma lang. Wag mag-assume. Mag-move on ka nalang paunti-unti.

Kaya mo ‘yan.

Sana kasing dali nalang ng pagpikit ng mata ang pag-move on.

HAY. BAKIT BA AKO NAGKAGUSTO SA’YO?

 

 

Happy Birthday.

Happy Birthday.Magandang Kaarawan.

Ito din ang mga katagang sinabi ko

noong nagpag-isipan ko

na itigil na ang kahibangang ko sa taong minahal ko.

Hindi ko alam na ito din pala ang sasabihin ko sayo.

Ang mga katagang ito na mistulang masaya sa pandinig mo,

ay parang kutsilyo na tumutusok sa sa puso ko.

Kasabay kasi ng pagbati ko ng ‘Magandang Kaarawan’ sa’yo,

ay sinabi ko ang tunay na nararamdaman ko.

Ang dapat na mahal kita

ay nauwi sa crush kita.

Hindi mo man lang binasa ang message ko,

ganun din kasi ang ginawa mo noong binati kita noong isang taon.

Okay lang kahit i-seen mo ako,

ang mahalaga ay nabasa mo ang nilalaman nito.

At nalaman mo ang tunay na nadarama ko.

Kasalanan ko naman ‘to, pinutol ko kasi ang koneksyon ko sa’yo.

Bumabawi ka siguro, sa pag-iwas na ginawa ko.

Takot kasi ako,

na malaman mo ang totoo,

na ikaw na nakilala ko,

ay minahal ko ng ganito.

Pero salamat na din dahil naalala ko,

na kaya ko pang magmahal ng ganito.

Bago matapos ang araw na ‘to,

naghihintay ako na mabasa mo ang mensahe ko.

Hanggang sa muli,

sana hindi pa huli.

Magandang Kaarawan sa iyo.

Panahon na para magmomove on na ako.

HELP.

Nasusuka ako habang binabasa ang mga salitang sinulat mo, para bang pinipilit mong maging isang magulang pero ni hindi mo man lang maramdaman ang bigat ng mga salitang sinasabi mo. Para itong matutulis na kutsilyo na tumutusok sa akin at sa kapatid ko.

Alam ko, alam kong nahihirapan ka na dahil hirap na ang pamilya natin. Hindi na natin alam kung saan tayo kukuha ng panggastos para sa araw-araw. Ilang alahas na ang nakasangla sa sanglaan at nagastos natin ang perang hindi atin para sa pag-aaral. Alam ko, alam kong instinct ng isang magulang na gawin ang lahat para sa kanilang anak. Sinusumbatan na tayo ng mga kamag-anak natin at ngayon hindi ko na alam kung matatawag pa bang bahay tong tinitirihan ko o pamilya ang mga taong kasama ko dito. Kasi ngayon pakiramdam ko, para kaming naglalaro na lang ng bahay-bahayan at ang salitang pamilya ay unti-unti na nawawalan ng saysay.

Sa totoo lang, wala na akong maramdaman.

Mukha akong masaya at tumatawa, pero sa loob looban ko wala na akong maramdaman para bang wala akong laman. Parang may black hole sa loob ng puso ko at hinihigop nito ang mga bagay na dapat kong maramdaman.

Nagising ako ng maaga kanina kahit late na ako natulog kagabi. Nagising ako sa sigawan at pag-aaway ng nanay ko at ng kapatid ko. Mag-senior high na kasi ung kapatid ko at ako naman ay lilipat sa school na papasukan niya. Sinabi ng kapatid ko na gusto niya ng ganitong course at biglang nagalit ang nanay ko. Alam kong galit siya, ang sabi niya, “Sure ka, yan ang gusto mo? Baka ako na naman ang sisihin niyo kapag nagfail kayo. Wala naman kasi kayong ginawa kundi sisishin kami eh.” Tapos nakisawasaw pa yung tatay ko na wala namang magandang sasabihin at pauulit-ulitin lang issue hanggang sa marindi ka kasi insensitive siya.

Narining ko ang rants ng nanay ko tungkol sakin. Tumahimik na lang ako at nagpanggap na tulog. Umiiyak ang kapatid ko. At tulad ng nakasanayan, ako na naman ang centro ng pagkasira ng pamilya na ito.

Sabi ng nanay ko, sana hindi ka nalang pumasok sa ganitong school, ikaw naman ang may gusto nito di ba? Well, hindi. gusto ko talaga sa school na nasa Manila pero mahal at ayaw ko din mag-Manila. Pinili ko yun school na yun kasi nakapasa ako dun at mataas ang expectations sakin ng mga tao. Dahil bobo ako at wala akong ginawa kundi pakaiinin ang pride ko noon, pumasok ako sa school nay un. At alam niyo naman ang nangyari. I experienced failure. Pakiramdam ko may mabigat na bagay na nakasakay sa likod ko habang nakadapa ako sa sahig at tila hindi na makakabangon pa.

Pumasok ako sa school na to kasi mas makakatipid tayo at nandito yung course na-endorse sayo ng isang nanay na nakausap mo nun kasi mataas ang sweldo ng course na ito at may possible na hatak na tayo if ever. Pinanghawakan ko yun hanggang mag second year ako. Hanggang sa sinabi ko magshishift ako ng course pero di mo ako pinayagan kasi hindi mo gusto yung course na lilipatan ko. Ang sabi mo baka sa kung saan lang ako bumagsak. Dahil hindi ko kayang i-express ang sarili ko sayo nun, um-oo lang ako hanggang sa magkanda-leche-leche na ang buhay ko.

Akala mo kasi tama lahat ng desisyon na ginagawa mo pero sa tuwing nagkakamali ka sa amin mo hinahanap ang mali. Oo, magulang ko kayo pero magkaibang tao tayo. Hindi ako puppet. Kung puppet niyo ako nung high school para magkapasok sa magandang university, well, hindi na ngayon, oo, tinatanggap ko ang mga opinion niyo pero ako pa din ang masusunod kasi buhay ko to.

Hindi ko na alam ang gagawin ko.

Ngayon, pilit ko na tumayo sa sarili kong paa para hindi dumipende sa inyo kasi sa huli ako naman ang susumbata. Ayoko na, suko na ako sa inyo.

Antayin niyo, antayin niyo talaga kapag nakatayo ako mula sa pagkadapang ito at sisimulang muli tahakin ang landas na gusto ko at nakamit ko ang mga pangarap ko. Kakainin niyo ang mga salitang sinabi niyo sa akin. Lalo na ang mga kaibigan ko noong high school na alam kong nagkakalat ng kung ano-anong kwento, akala ko kaibigan ko kayo, putangina, pagkatapos kong pagtakpan ang mga sikreto mo ganito ang igaganti mo, tangina mo girl. Ang galing mo.

My life is so fucked up right now.

HELP.

Maybe.

Nag-alikwas na ako ng gamit sa dorm. Sabi ni Mama, “Huwag kang mag-iwan ng kahit ano dito. We’ll start again.” Pero hindi ako nakinig, nag-iwan pa din ako ng gamit at ang mga pinagsamahan namin ng mga kaibigan ko sa loob ng limang taon na pananatili ko sa ikatlong palapag ng dormitoryong ito.

Para akong naghuhubad ng damit habang tinatanggal ang mga libro, handouts at kung anu-ano pang bagay sa loob ng aming kwarto. Para na rin kasing parte ito ng katawan ko, ang apat na pader ng kwartong ito ang naging saksi ng aking kasiyahan, kalungkutan at pagkabigo sa buhay.

Naalala ko ang gabing mag-isa lang ako sa kwarto at nakahiga sa kama ng roommate ko, umiiyak ako dahil ayoko na. Naramdaman ko na hindi ito para sa akin pero sa huli pinush ko pa din kaya heto ako ang na-push away.

Gustong gusto kong umiyak ngayon. Sobrang bigat ng dibdib ko, pakiramdam ko sasabog ito sa sobrang sakit. Noong nakita ko ang mga kaibigan ko, pinipigilan ko talagang umiyak. Sila kasi ang isa sa mga dahilan kung bakit hindi ko maiwan ang unibersidad na ito. Ang mga tawanan, kulitan at kalokohan namin ang mga bagay na walang hanggan. Para akong nagkaroon ng 4 na bagong kapatid na babae noong nakilala ko sila. They are the best friends that I could ever had and that’s what made my college life the best. Meeting them made this journey better.

Umiiyak ako nung umalis, naluluha sila at alam kong umiiyak ang roommate kong sobrang attached sakin at ganun din naman ako sa kanya. Nakakontrata na nga ako ang flower girl sa kasal niya. Umiiyak ang nagbabantay sa dorm namin na ka-close namin. Sabi nila, “Bumisita ka ha. Mamimiss ka namin.” Naluluha siya nung sinabi niya ito. Sumakay na ako ng kotse at hindi n asana ako lilingon. Pero nakita ko sila sa bintana at kinawayan nila ako habang paalis kami.

Umiiyak ako habang lumalayo kami sa unibersidad. Hindi ako lumingon. Ayokong lumingon. Kasi babalik pa ako, kukunin ko pa ang records ko at kapag nakuha ko na siya saka ako lilingon. At saka sasabihin sa sarili ko na, “Ito na. Ito na ang simula ng panibagong buhay.” I’ll take what I experienced as a lesson. I’ll use it to make my life better. Kasagsagan kasi ito ng finding myself saga ko. Hindi ko pa masasabing nahanap ko na ang sarili ko dahil mahabang proseso ito pero nahanap ko na ang ibang kasagutan sa mga tanong ko sa buhay.

Ngayon, sinasagot ko ang tanong na “Ano ba ang gusto ko?” Ang elementary ng tanong di ba? Hindi, hindi ganon kadali sagutin ang salitang ito. I graduated high school not knowing what I want. I just wrote the course that what I think I want and what my parents want. Hindi ako nakapasok both course pero nakapasok ako sa university. With that, I had the right to choose another course kung saan mag-fit ung mga nakuha kong scores. I didn’t know what to write. Then Mama said, “Take this, kasi di ba pag-graduate mo si Tita Ganito ay nagwowork sa Ganitong Company. She can help you.” I was like, “Okay. Then, all I need to do now is to study.”

But, hindi pala ganon kadali ang napunta sa aking course. And the things is I have no idea what they do. Sabi ko, “Ano ‘tong pinasok ko?”

Lesson learned. Tama nga sila, dapat gusto moa ng bagay na pinipili mo. Hindi ka nagpapadala sa sinasabi ng iba dahil ikaw naman ang gagawa ng sarili mong kapalaran. Sabi nga ng high school adviser ko because she called me after knowing what happened to me, “Bayaan mo sila. Eh di, pag-graduate mo and you’ve become successful. Balikan mo sila.”

What they did to me was painful. Sabi nga nila, pwede ko pang ipaglaban. I said, “Ayoko na. Pagod na ako. Maybe hindi kami meant to be.”

Maybe nung nagsimula akong magkasakit, sign na yun. I just pushed myself because of my pride and because I wanted to.

This time, kakainin ko ang pride ko and I’ll take everything or whatever they tell me because I’ll do my best to succeed and become a better person.

 

 

Ang Babaeng Short-Haired

“Gusto ko nang magpagupit.”

Maiksi pa daw buhok ko pero mahaba na siya sa paningin ko, napupuyod ko na eh. Pero sa totoo lang, namimiss ko na ang mahaba kong buhok. Malamang iniisip niyo, ‘Hala, si ateng, naaaning.’ Hindi pa, malapit na. Joke lang.

Sa totoo lang, ang nakakamiss ay yung feeling kapag humahangin tapos ung buhok mo sumasayaw kasma nito habang nag-iisip ka ng malalim, naglalakad patungo sa iyong paroroonan, hindi tumitingin sa mga mata ng tao, deretso lang at tila-misteryoso.

Sa nagdaang mga taon, naging ritwal ko na ang magpagupit ng buhok. Dalwang beses or minsan tatlong beses sa isang taon. Ganon ako kadalas magpagupit.

Gusto ko bang magpahaba ng buhok? Oo, syempre, kasasabi ko lang na namimiss ko ung pakiramdam nay un di ba. Nagpahaba naman ako ng buhok mga lima o anim na beses pa lang. Dahil sa ninananais ko noon magpahaba ng buhok, naging parte aking resolusyon kapag bagong taon ay ang magpagupit lang kahit isang beses sa isang taon. Pero ako ito at wala akong konsepto ng resolusyon kaya nagpagupit pa rin ako.

Bakit ba ako nagpapagupit? Anong meron?

Dalawa ang sagot ko diyan.

Noong ako ay nasa sekondarya, simple lang ang rason. Pag-ibig. Hindi ba’t napakasikat ng paraan na ito na sa tuwing ikaw ay nasasaktan at nininanais nang makaraos sap ag-ibig na walang patututunguhan ay ika’y nagpapagupit. Pwede din nating sabihin na isa ‘tong paraan para makalimutan ang aking nakalipas na hindi ko mabaon sa lupa.

Pero ngayon, iba na ang aking rason. Para sa akin ang buhok ko ay parte ng aking stress. Kapag umiiksi ito, mas lalong nababawasang ang stress na nararamdaman ko sa buhay. Oo, sobarang bobo ng rason ko pero epiktibo naman sa akin nga lang.

Ang buhok ko ay tila isang kordon sa gitna ng aking mga pangarap at ang katotohanan na aking dapat harapin. Habang nagpapagupit ako, mas lalo akong lumalapit sa katotohanan, habang iniiwan ko ang pangarap ko na kailanman ay hindi na matutupad at pinapakain ito sa aking kahibangan na umaasa pang isang araw ang lahat ng pangarap ko’y magkatotoo.

Naisip ko na mas maganda nang kumapit sa katotohanan kaysa sa umasa sa wala. Ano naman ang mapapala ko kung patuloy kong sasabihin sa sarili ko na ito ang dapat kong gawin? Ano naman ang mapapala ko sa pagsasabi na may magandang bukas na parating, maniwala ka lang, magiging ayos lang ang lahat.

Kagaguhan. Sinong niloko mo ako?

Kingina ka pala eh.

Anong magiging ayos lang ang lahat? Tangina, isang kasinungalingan ang sabihin mo sa sarili mo na ayos lang ang lahat. Dahil hindi, hindi talaga.

Miserable ako buhay ko, hindi ko na alam ang ginagawa ko, tama bang mabuhay pa ako, galit ako sa sarili ko dahil hindi ko matanggap ang maraming bagay tungkol sa akin, mahalaga sa akin ang opinyon ng ibang tao, mas naniniwala ako sa kanila kaysa sarili ko, hindi ko kayang tumayo sa sarili kong paa para ipagtanggol ang sarili ko dahil natatakot ako sa sasabihin sa kin ng mga tao, mataas ang tingin sa akin ng mga tao, akala nila kung sino akong magaling pero hindi, hindi ako magaling, ako’y isang hamak na tao lang nagkakamali, nadadapa at nagnanais bumangon pang muli.

Nakaupo palang ako, hindi pa ako lumuluhod, tumatayo, lumilipad tulad ng dati. Abangan niyo, lahat ng mga bagay na sinabi niyo, sinasabi niyo sa likod ko, sa harap ko at pinamumukha sa akin kung gaano ako kawalang kwentang tao, oo, ngumingiti lang ako, nasa akin ang huling halakhahak, babangon ako at hihilahin ko ang sarili ko pataas, mas mataas pa kaysa ng dati. Abangan niyo.

Magpapagupit na ulit ako. Nahihibang na naman kasi ako, hindi ko na naman alam ang mga salitang sinasabi ko. Kailangan ko na ulit mamuhay ng normal, sa tamang realidad, sa tamang paraan at darating ang panahon hahaba ulit ang buhok ko at hindi na ako magpapagupit dahil sa malamang nahanap ko na ang rason kung bakit kailangan ko nang magpahaba ng buhok.

PS. Pasensya sa bad words at hindi po ako agit nung sinulat ko yan. Antok lang.

September of Hell

I am back to square one.

I’ve been through hell. This month was hell.

I’ve been through that phase once again where I didn’t know what I was doing, what’s my purpose in life and why am I doing this.

I took a semester off in college. The reason was I was sick. Physically and mentally. The mental stress that I had took the toll and took over my physical health causing me to get sick and miss my classes. I had been sick for the past two years and finally I found the root of it. It was caused by my depression. I know you’ll think of me as one crazy kid but I had so many problems so I tried to kill myself multiple time. I know that’s bad but you’ll come into that point in your life where you want to end everything. I felt that again.

I didn’t attend my class for the whole month because I’ve been through that phase again. I came up with lame excuses to tell the people around me why I am not attending my class. I had to lie just to tell myself it was okay to take the time off even though it isn’t.

“Why am I so happy? Do I deserve this happiness I am currently having?”

I thought of that in the middle of talking and laughing my heart out with my friends. I’ve been so happy that I think I don’t deserve it. I’m stupid, right?

My mood since then plummeted especially when one of my friends talked to me and told me she doesn’t know what she was doing anymore. I didn’t answer because at that time I didn’t know what I was doing in my life either. I started secluding myself again, slowly isolating myself like what I did months ago.

The funny part of this is that the same things I did before I left the university, it happened again. I had some organization commitment going on, I attended a debut, I didn’t attend my classes for a long time.

“It’s happening again,” I told myself as I watch my pre-school teacher giving her message to her daughter (the debutante).

It’s funny, it’s like God is testing me in the waters once again.

Then, I thought of it again. I thought of what I did the whole weekend.

Thoughts overwhelmed me. Here are some of it:

“Why am I doing this?”

“I pity my parents for having a daughter like this.”

“It was partially their fault.”

“Is this what I really want?”

“Fuck everything.”

Then I realized that there are two possible routes in front of me. 1: Quit college and pursue my dreams 2: Continue what I started and see what future is ahead of me

I went for the latter part. If I quit, I would live as a failure but still I am a failure for not pursuing what I wanted. I am still trying to pursue my dreams but it’s hard since there are things that I need to prioritize. The university that I am currently studying at is the top in our country and it’s not easy to get here so if I quit it’s like I didn’t take up the challenge that life gave for me to take.

The thing is it’s always manga and anime who helped me realize what I am supposed to be doing in life.

Ansatsu Kyoushitsu (Assassination Classroom) brought me back to my feet again. A lot of what Koro-sensei said struck my heart. It made cry so much that I slowly realized what I wanted in life.

Then this morning I was reading a manga called Stella to Millefeuille, one of the character said that it’s not what you should do in life, it’s what you wanted to do in life.

It’s funny how my hobby takes me back to the right path that I should go. That’s why don’t quit doing what you do and still keep doing it because they answer the questions that you have in life.

I said too much and I have a 7am class tomorrow. I’ll go back to class like the usual and face the reality that I should be facing. Here I am going back after straying down my path, trying to fight my depression and trying to be the ‘me’ who I used to be, establishing the ‘me’ that would face the future with all smiles and days that are filled with fun and laughter.

PS: unbeta-ed, because I am sleepy as fuck, I’ll proofread later :DDDD