Unnecessary 2AM thoughts

The biggest mistake I did today is that I kept on listening to sad music. I am an avid sad music listener but the songs I listened to just hit me right into the feels. Straight to the heart, walang paligoy-ligoy.

The thing is I was doing fine athen ‘You are my sunshine’ played. The one covered by Beloved Abe. It hits right to the feels. Alam mo ‘yun ung unnecessary feelings mo biglang lumabas. Yung akala mo na-supress mo na, hindi pala. Umiiyak ako, oo, umiiyak ako as I write this. It’s been a while since I cried and the thing is it’s been a while since I cried over a guy. Ewan ko, bakit ba ang bobo ko? Bakit ba di ko magawang maka-move on? In the first place, wala naman dapat akong pag-move on-nan.

Did I ever regret confessing? Nope. That was one of the greatest choice I made in my life. Sa totoo lang, proud ako sa sarili ko kasi after all this time, sa dami ng pinagdaanan ko sa larangan ng pag-ibig eh, natuto akong tumayo uli at nagsubok magmahal. Maybe not in the right time but it felt like he is the right person. Kulang lang talaga sa time. Ramdam mo yun di ba? The first time you meet, there’s something about that person that you cannot explain but you’re drawn constantly even though you don’t know what you’re in for.

Ang vague kasi. Ang vague niya. Pero ramdam ko kung anong gusto niya ipahiwatig. And, it’s not yet time. That’s why I chose to stay distant for a moment, baka kasi may magbago. And as I keep my distance and get myself drowned with work and stuff, I came to realize na kulang pa pala. We need to establish more connections until I saw his post. Doon ko nasabi sa sarili ko, “Ah, wrong timing.”

Hanggang ngayon, I’m still waiting for answers. 1 year na since nagconfess ako sakanya. Bobo ko di ba? Antay pa din ang peg. Ewan ko ba, ang hopeless romantic ko kasi. Matalino naman ako pero bakit ang bobo ko sa pag-ibig?

Hay, I’m on my way to the road of moving on. I hope this one doesn’t take long. I’m going to listen to some songs in my playlist and let myself be carried to the dream land as I cry myself tonight, I hope this is the last tear I’m cry for you, C.


I’m okay.

This is probably the hardest piece of writing I’ve ever written. A few weeks ago, I tried to end my life. It’s not a drill. I really almost killed myself but my family was able to stop me. The year started with me being stressed out. It got worst this February and my mind is in haze. I was so overwhelmed that things started to go in disarray. And so, all I can feel is the urge to kill myself. I tried to fight it, I tried to talk to other people but in the end it didn’t work. The reason is that I didn’t get to hear what I wanted to hear. I took a week of from school. On the fourth day of my absence, my mother snapped at me and thought the same shit will happen again. I was just stressed out of everything I am so burned-out, I don’t know what to do, a lot of things are going through my head and all I can do is stay silent. I was not really feeling well at that time and I told them that I need to rest for a bit before going out because I am not yet feeling great. My mother started to get angry, saying all those words I don’t want to hear, she triggered that past I want to bury. I got so fed up, I ran out of my room. I went to my parent’s bedroom. Slammed the door and was about to jump when my sister stopped me. She was crying and I was crying and I was so determined to kill myself that I don’t know what to do. My mother went on rage. To cut the long story short, we had this really bad argument and my trauma was triggered and I can’t remember anything at all because of that. I went back to my room and my mother tried to console me but she then had an episode and I thought we will lose her. She was saying her goodbyes and I was in panic because if anything happens to her I won’t be able to forgive myself. That’s when I realized that I long forgave my parents for what happened, and the only person I can’t forgive was myself. All along I thought I was okay, I was just trying, too. I was faking happiness. I felt that same disgusting feeling of not being happy and I was disgusted with myself for being happy and felt like I don’t deserve it. I was stuck in a limbo for almost two weeks straight before the incident. Everything is okay right now. We are back to normal and they are trying to be as careful from now on especially that they realized that I can do such thing. I can still remember being pulled from the balcony so that I couldn’t jump. If my sister was a split second late, I could have died. I just wanted you to know that I am okay, I am trying to be okay and trying to start over by trying to forgive myself for what I have done. Maybe that’s really the first step to move on from what happened. If I’ve forgiven them, my parents, maybe, it’s my turn to forgive myself and maybe, I can finally walk this path with confidence and a bit of happiness.

Hello, World. I’m here.

I’m writing this because I just lost one of our precious brother from the my previous university. I was browsing my Facebook feed wondering what happened and I was devastated when I heard the news. No matter where you are, little bro. I hope you’re happy.

My Mom and I were having this conversation a few weeks ago. She asked me, “How does it feel to be depressed? Can’t you fight it? It’s just being strong. You just need to be strong and don’t baby your depression.”

I was speechless. First of all, I can’t describe to her how it feels like because I know she won’t understand me. Depression for me is like standing in a world of emptiness. Everyday, you feel empty inside. It’s like you’re not doing something right even though everything falls into the right place. The simple feeling of being happy scares you. It’s true. I’m scared to be happy because I feel like I don’t deserve it. I don’t deserve all the happiness in the world and I’m alone because no one can understand me even if I try to talk about it. No one would, they would just tell me the same things all over again. That is easier said than done.

My depression started when I was in high school. It was caused my pressure, the pain of loving someone and school problems. I’ve tried to commit suicide, so many times. I even injured myself a couple of times because that way I could feel the pain I can’t feel inside. It’s like being numb from all the feelings. It got worst when I was in my past university. I even thought of jumping from one of the school buildings just to end all my pains.

Depression is like a ghost that comes to haunt you in the times you think you’re okay. Then it will whisper back at you, “You’re not.”

The thing is some of the professors in my current university takes depression lightly. I was seriously holding back my tears when one of my professors told us, “I wonder why people commit suicide, they are just wasting their potential and lives over something that they can get over. It’s just a problem or two.”

It’s not like that. People don’t just kill themselves over a thing or two. It’s all bottled up inside you that when you explode your mind will think of things that you are think you are capable of. I remembered when I was at my lowest, all I did was cry because I don’t have anyone to talk to, my friends are away, my parents berated on me and keep telling me that I’m useless and that I’m just a failure, I was thinking of hanging myself or even jumping from the second floor of our house. I had that vision in mind and then I would start to wonder what will happen after you’re gone.And then I’ll start to think, I’ll see things through the end and then the cycle goes on.

I’m not clinically diagnosed with depression but I know that I am depressed based on the medical articles I’ve read. The world I see is different from the people who are suffering like me but if you want someone to talk to please feel free to talk to me because I want to help you like how I want to help myself. I am trying to recover . But there are times that I am still engulfed by this big ball of never-ending sadness, even so I try to do my best to continue to live on for myself and for the people around me.

Let’s not take Mental Health for granted. A simple support means a lot to us. There are words that we wanted to hear and I hope that you’ll grab that chance to let us hear it.

“I’ll be there for you. Just keep moving forward. We’ll get through it, friends.”


“Actually,  gusto kita.”
actually // bandang shirley

Actually, gagawa dapat ako ng thesis namin, journal review ko sa isang major at workbook sa major pero ayun gusto ko lang makawala na sa feelings na ito at kung ano ba ‘to.

Actually, di ko na alam kung anong gagawin ko sa feelings ko kasi parang wala na pero feeling ko meron pa. Ewan. Alam mo yung nakalutang sa ere, ganung feeling. Hindi naman ako naghahanap ng commitment, ang hanap ko closure. Closure sa feelings ko, I want to start again. Kasi kapag nagcling pa ako sa feelings ko sa kanya na alam kong may laban pero di ko alam kung gusto niya lumaban, baka mauwi na naman ‘to sa first love ko. I don’t want that to happen kasi sayang yung memories.

Ayun naman pala, kaya ayaw bumitaw kasi memories. I know, memories are memories and that’s the worst thing about me. I am too attached with memories that I don’t want to let go. I want to let go but I need time but time is asking me to make a decision. I need to make a decision because it’s already taking it’s toll.

Alam mo yun, I am back to square one. Yung wala akong maramdaman kahit marinig ko yung name niya, when I see the signs, or baka bitter lang ako. Hindi ko alam, di ko na din maintindihan feelings ko.

Siguro, sinasabi din ni Lord na di pa ako ready kasi I need to fix myself pero di mawala sa isip ko na gusto ko din maranasan na magkaroon ng relationship. I want someone. Di mo maaalis yung feeling na yun.

Ayun, at least, gumaan yung feelings ko.

For now, hmmmm, ewan. Wala pang plano. Acads muna. Itatago ko nalang yung memories ko with him sa library ng memories ko. Yun nalang para I don’t need to hold on.


K dot.

So ayun, nastress kasi ako. Nakakaloka! Bakit ba kailangan mong ipamukha sa’kin na kasalanan ko na naman ang lahat? Every single freaking time, pinamumukha mo ‘to sakin. Ano tingin mo sa akin wala akong feelings at namanhid ako from that incident? Well, you’re wrong. You’re rubbing rock salt to my wounds that you keep on re-opening with your words. Oo, dapat di ako magpaepekto kasi nasasabi mo lang naman ‘yan kasi you’re disappointed in me. Hindi mo nalang sabihin na, “Isa kang malaking disappointment sa pamilyang ‘to.” Oo na, kasalanan ko na hindi ako naka-graduate within four years, oo na, hindi ko na-reach expectations mo. Oo, kasalanan ko na. Ako na naman ang masama, lagi naman.

Sobrang sakit kasi yung sabihan ka na buti pa si ganito graduate na, si ganyan nakagraduate nga in four years dahil ginapang nila pag-aaral nila through scholarships. Well, sila yun. Hindi ako sila. Ako ay ako. Don’t compare me to someone who isn’t me. Eh, iba-iba ang perspective ng tao sa buhay. Iba din yun akin. It wasn’t my fault na nadepress ako, na hindi ko alam kung ano ba ang gusto ko, na ngayon alam ko na finally kung ano ang gusto kong gawin sa buhay. Tapos nakakaloka pa yung sabihin mo yung plano mo sa buhay mo tapos kinokontra ka nila as if di mo kayang ma-achieve yun. WOW WOWIE WOW WOW. SOBRANG EFFIN PUNONG PUNO NA AKO. Gusto kong umiyak sa sobrang asar at galit pero may point sila kasi it’s my fault pero don’t remind me every single time as if treating me like I’m a worthless human being. Hindi masaya, masakit. Kung nasasaktan ka dahil hindi ako nakagraduate sa unibersidad na ‘yun, well sorry. SORRY. SORRY KASI DI KINAYA NG POWERS KO EMOTIONALLY ANG TORTURE NG ACADS AT NG PROBLEMA SA PAMILYA.

Alam ko naman na ako dapat tutulong sa pamilya natin, alam ko, pero pwedeng konting tiis muna. Good things happen to those who wait and success doesn’t happen overnight. Thankful pa nga ako naranasan ko ang ganitong klaseng failure sa buhay at nakaraos ako without taking my life away. Kasi yung feeling na wala ka ng worth sa family and society. Sobrang liit na ang tingin ko sa sarili ko na feeling ko I’m just a speck of dust. Masakit, masakit sa loob kasi kung kelan naman ganitong masaya ka na sa ginagawa mo sa buhay parang sila pa yung hindi masaya para sa’yo na dapat maging support mo sa buhay. Tama nga si Erik Erikson, at this stage of my life I am searching for intimacy but I kept on being inclined to isolation. Mas masaya pang mag-isa kasi wala kang problema. I can’t find intimacy even from my parents who think I’m nothing but a huge ball of failure. Sobrang sakit guys mamuhay sa isang bahay na ang mga tao parang naglalaro nalang ng bahay-bahayan.



Dear Ikaw

So ayon, it’s that time of the year ulit. Death anniversary ngayon ng best friend ko. At siya ang taong tanging sumporta sa ‘kin noon mga panahong nalulungkot ako at ang taong nagpapaalala sa akin na hindi ako nag-iisa.

Hindi siya ang pag-uusapan natin dahil para sa ibang medium ang kwento naming dalawa hindi para sa blog post na ito. Ang pag-uusapan natin ay ang crush ko hanggang ngayon na si C. Si C na walang malay. Ikuwkwento ko siya dahil bored ako. Joke, may reason kung bakit. Funny nga eh. So ayun, sa mga nakakakilala sa ‘kin alam niyo na ‘to, kilala niyo siya kaya shut up nalang guys, please.

Si C ay nameet ko nung nasa sa dati kong university through a friend noon July 2, 2012. Oh, di ba? Iba si ate girl memorize ang dates. Detailed story ‘to guys kaya kabog. So ganito yan, kami ni P ay medyo super classmates noong semester na ‘yun tapos si P ay GC at ako naman ay isa lang estudyanteng sagigilid. Yung masaya na sa tres. Niyaya ako ni P na mag-aral sa library. Ako naman, napa-oo. Tapos nakipag-meet kami sa isa pa niyang friend na si Y. Ayun, introduce introduce tapos habang naglalakad kami papuntang lib sinabi ni G, “P, sasama daw si C sa atin. Okay lang ba?” Sabi ni P, “Sure, sige okay lang.” Ako naman inassume na babae si C. Nashock si ate girl noong dumating siya at lalaki pala siya and then inassume ko na beki si kuya. So introduce, introduce ulit. Inignore ko si kuya dahil di ko naman siya knows at nagmukha na akong saling ketket sa kanilang grupo. So, nagusap-usap sila about something na di ko gets. Maya-maya nagkwentuhan na ulit kami. Tapos tinanong niya ulit pangalan ko. Sinabi ko nickname ko. Nagulat siya, ang sabi niya, “Hindi nga. Ang cool naman.” Tapos inulit-ulit niya pangalan ko kaya natawa ako. Marami akong nalaman tungkol sa kanya, mahilig din siya sa anime. One Piece ang gusto niya at pinagpilitan niya sa kin na basahin ko to. Nakakita din siya ng multo at kinuwento niya ang weird experiences niya. Mahilig din siya sa gore. We have the same taste. Ang funny. Tapos magsasabi si P, na wag siyang BI kasi nag-aaral kami tapos tatahimik na ulit. Minsan mag-glance ako sa kaniya tapos si Y ay medyo sweet sa kanya. So inassume ko na may relationship sila medyo napa-AWWWW nalang ako deep inside pero sabi ko ano naman ang pake ko sa kanila. Maya-maya naglabas siya ng 2X2 picture na tinawanan ko tinanong ko kung sino yun ang sabi niya siya daw. Ang sabi ko hindi niya kamukha.  Yun nagdaldalan na kaming dalawa. Marami siyang nakwento. Isa dun yung gusto siyang pasalihin ng ate niya sa Mr. Pogi tapos yung conflict niya sa tatay niya. Nagtanong pa siya sa’min noon kung alin yung bagay sa kanya naka-glasses or hindi. Sabi noon dalawa hindi, ako lang nagsabi ng bagay sa kanya. Sinabi din niya na masarap yung bagong ice cream sa Mini Stop tapos niyaya naming siya pero may tumawag sa kanya at kailangan niyang umalis.

After nun, tumambay kaming tatlo sa dorm habang kumakain ng fishball at kwek-kwek tapos tinawagan ni Y si C at inasar-asar naming siya. Kasi habang papunta kami sa dorm pinag-uusapan naming siya. Ang sabi namin, bagay sa kanya mag-crossdress tapos sobrang funny nung convo hindi ko na matandaan pero ang alam ko ang funny nun Tapos tinanong naming siya kung naka-ilang girlfriend na siya ang sabi niya MU lang daw. LOL. Ako din MU lang din ako. Tumatak sakin ang first meeting namin.

Agad akong nagtanong sa dorm kung may kilala sila C. At luckily meron, si F. Kinuwento ko sa kanya ang lahat then niyaya niya ako sumama sa kanya sa Thursday. Akala ko hanggang doon nalang ang pagkikita naming hindi pala.

Sumama naman ako at nandun din siya. Nagmeet kami noon pero pauwi na. Tapos niloko ko siya and sabi ko libre niya kami ng ice cream. After ng ilang pilit, nilibre niya din kami pero actually may sakit ako noon at bawal ng malamig. Pero push. Pumasok kami sa Mini Stop at nalaman na walang strawberry ice cream kaya sobrang sad. Pero nag-ice cream pa rin kami. Niloko ko pa nga siya na Magnum ibili niya sa akin. Natawa lang siya at sabi, “Sinuswerte ka, ha.” Tapos yung habit ko na panghahampas sa friends ay nagawa ko unconsciously na ikinagulat niya na ikinagulat ko din tapos nagbiruan na kami. Tawa-tawa ganyan. Habang kinukuha ko yun ice cream, kami lang kasi yung nasa may counter, nakita ko sa reflection sa salamin na nakatingin siya sa kin or assuming lang ako. Pero sure ako na nakatingin siya sakin. Sure talaga ko. Tapos after kong makuha yung ice cream ang sabi ko with a happy expression, “Thank you, C.” Sabi niya, “Tuwang tuwa ha.” Tinanong pa niya kung may kasabay ako pauwi. Ang sabi ko meron si F. Tapos ayun, nagbabye na kami.

Yung inaasar ko sa kanya noon ay yung pagtawag ko sakanya by apelyido. Ganito yung convo.

“Ayokong *** ang itawag sayo, masyadong mahaba. Mas maganda yung *** pakinggan.”

“*** nga ang pangalan ko, ang kulit.”

“Ayoko nga, ***, *** ang itatawag ko sa’yo.”

Naggive-up din siya.

Ilang Thursday din akong pumupunta doon. Tapos one time, kwento ni F ‘to sakin. Nakaupo pala kami two rows behind him. Hindi ko alam. May biglang kumalabit sakin paglingon ko siya pala yun. Kinawayan ko siya tapos after noon sabi sakin ni F, “Haba ng hair mo ha, todo kalabit kaya si C sa’yo.” Sabi ko, “Weh, hindi nga.” Natuwa lang ako sa mga moments na ganun. Wala lang nakakilig. Chos. Babaw ko no.

Isa pa pala yung nagstart na siyang magsalamin. Naalala ko bigla after kong sabihin yun nagstart na siya magsalamin. Napansin ko yun tapos tinanong ko siya ang sabi niya malabo daw paningin niya. Minsan may times na siya naginitiate ng convo habang inaantay namin yung iba. Meron pa nga yung may tinanong siya kung nasa akin daw yung notes sa ganitong subject sabi ko paano mapupunta sakin di kami magkacourse. Tapos nagtawanan lang kami.

Meron pa yung nagmaganda ako tapos kasama ko mga dormmates ko noon kasi may special guest. Nakita niya ako ang sabi niya, “Yes, bihis na bihis.” Sabi ko medyo asar, “Masama bang magdress?” Ang tsundere ko pala ngayong ko lang narealize. Tapos asar na asar ako for some reasons kasi unconsciously pala akong nagmaganda para sakanya. Narealize ko lang ‘to noong sinabi nung dormmate ko na may crush ako sa kanya. Tapos namula ako bigla at tinaggi ang lahat. After noon, may mga constant questions sa utak ko, at isa doon ay kung crush ko siya. Kasi sa mga panahon yun, nagmomove on ako sa dati kong di malaman kung naging relationship ba o naglalaro lang kaming dalawa ng dating simulation.

Yung minsan naman na nagdress ako, kinalabit niya ulit ako at nag-hi siya. Nagmaganda na talaga ako noon for him. Conscious na ako. At sabi ng friends ko nagkatitig daw siya sakin hanggang sa makaalis kami ng DL.

Marami kaming funny moments. Sobrang haba na kung isusulat ko. Sobrang daming memories na involve sa kanya na hindi ko alam kung may gusto ba ako sa kanya or infatuated ako or ginagawa ko siyang rebound.

Then, nalaman ko after 1 year na hindi yun ang first meeting namin, nameet ko na pala siya before. Noong birthday ni F, sinurprise siya noong group nila. Siya yung nasa may gilid ng pinto na may hawak noong cake. Nagulat ako sakanya at ganun din siya. Sino bang hindi? Ladies dorm yung dorm ko, Ako din yung tumulong sa kanila para tawagin si F at bago ako umakyat sa taas ay pinanuod ko yung siyang masurprise. Nagthank you siya sa’kin at ngumiti lang ako then umakyat.

Yung memory na naiwan sa isip ko bukod sa part siya noong 18th birthday ko at binigyan niya ako ng flowers na handmade by my precious dormmates ay yung isang gabing yun.

Pauwi na kasi kami pero si F ay may kausap pa sa loob so ako naman nagvolunteer na lalabas nalang dahil masyadong maraming tao sa loob. Tapos nakatayo ako sa may pinto then may nakabangga sakin tapos napaurong ako patalikod tapos muntik na akong matisod tapos napahawak ako sa tao sa likod ko. Noong mag-sorry  na ako, nakita ko na si C yun. Nakahawak ako sa braso niya tapos nagtitigan kami for 5 seconds. First time kong maranasan yun, parang tumigil yung mundo mo, yung everything is in slow motion, as in ang surreal nung feelings, tunay pala ‘yun, so agad akong bumitaw tapos nag-thank you. Tapos for some reasons, sobrang awkward. Dumating si F at tinanong si C, “Bakit ka namumula?” Di ko malilimutan yun.

Dumating din sa point na humingi ako ng sign. Sign kung siya ba talaga. Nagstart siya as a joke. Ang sabi ko kapag nakakita ako ng pulang ford, meant to be kami. Nakakita ako. Di ako naniwala after noon pink na kotse, the funny thing is nakasunod sa pulang ford ang pink na kotse.

Di ako naniwala hanggang sa the signs keep on showing.

Noong death anniversary noong bestfriend ko tulad ngayon, sinabi ko sa kanya kung ipapamigay na ba niya ko pakita siya ng sign. May nakita akong pulang ford tapos nakita ko siya. Napamura ako. Promise. Sabi ko, “Tangina, yung totoo.”

Hindi ako naniwala kasi ayokong may panghawakan na something at umasa dahil mahilig akong umasa.

So anong nangyari sa’min yung dapat na that thing called tadhana naging that thing called tanga kasi iniwasan ko siya for some reasons tinatakbuhan ko siya. After kong marealize na gusto ko siya, tinakbuhan ko siya kasi natakot ako. Natakot ako na baka sa idea ko sa kanya ako in-love at hindi sa kanya. Ang sabi ng friends ko crush niya din ako. Hindi ako naniniwala pero ramdam ko malakas ang pakiramdam ko diyan minsan pero minsan dense din ako.

So, bakit ko ‘to sinusulat at ano ang involvement ni bestfriend dito?

Lately kasi, bumalik ang signs at nangyari to this week before ng death anniv niya. The signs all pointed to him once again. Sabi ko, bakit? Bakit? Bakit?

Pakigising naman ako katotohanan.

I am still holding onto my feelings for him. So ayun, gathering all the courage that I have kahit cowardly yung way na ito, I am confessing my feelings to you.

Hi, C!

Kung naalala mo pa ko, hello.  First of all, thank you. Thank you dahil naramdaman ko yung kiligin ulit, kahit ngayon kinikilig ako habang sinusulat ‘to. Lumalakas pa rin ung tibok ng puso ko kapag binabanggit ko pangalan mo. Thank you talaga for making me feel this way again. Akala ko kasi hindi na ako capable magkacrush at mainlove ulit pero nalaman ko na pwede pa pala may ibubuga pa pala yung puso ko. Thank you.

Sorry. Sorry kasi iniwasan kita. Di ko kasi alam gagawin ko. Confused kasi ako sa feelings ko sa’yo noon tapos may problema pa ako sa sarili ko kaya magulo ang utak ko noon. Pero ngayon after kong i-sort out lahat. Nalaman ko na, gusto kita. Gusto pa din kita. Whooping 5 years of unrequited love. Sanay naman ako sa ganyan yung last niya 11 eh. Selfish kasi ako, sorry.

Sana magkita ulit tayo someday.

Kung fated talaga, sana magkita ulit tayo.

I like you, **** **** ****.

I hope our paths may cross one of these days.

Until then, M.

PS **** YUNG MAGNUM KO! Magbibirthday ka na next month di ko pa din nakukuha. Promise mo yan di ba?

Di na ako umaasa sa reply kasi gusto ko lang malaman ng iba na wag tanga at gumaya sakin. Kung gusto mo siya sabihin mo, wag pabebe. Mahirap kasi guys maghold on sa isang bagay na wala naman certainty. So ayun, sa mga nagbasa thank you for your time.

Sana mahanap na natin ang love na deserve natin.

So, anong tingin mo? Kakalimutan ko na ba ang feelings ko sa kanya or I’ll hold onto it?


Nasusuka ako habang binabasa ang mga salitang sinulat mo, para bang pinipilit mong maging isang magulang pero ni hindi mo man lang maramdaman ang bigat ng mga salitang sinasabi mo. Para itong matutulis na kutsilyo na tumutusok sa akin at sa kapatid ko.

Alam ko, alam kong nahihirapan ka na dahil hirap na ang pamilya natin. Hindi na natin alam kung saan tayo kukuha ng panggastos para sa araw-araw. Ilang alahas na ang nakasangla sa sanglaan at nagastos natin ang perang hindi atin para sa pag-aaral. Alam ko, alam kong instinct ng isang magulang na gawin ang lahat para sa kanilang anak. Sinusumbatan na tayo ng mga kamag-anak natin at ngayon hindi ko na alam kung matatawag pa bang bahay tong tinitirihan ko o pamilya ang mga taong kasama ko dito. Kasi ngayon pakiramdam ko, para kaming naglalaro na lang ng bahay-bahayan at ang salitang pamilya ay unti-unti na nawawalan ng saysay.

Sa totoo lang, wala na akong maramdaman.

Mukha akong masaya at tumatawa, pero sa loob looban ko wala na akong maramdaman para bang wala akong laman. Parang may black hole sa loob ng puso ko at hinihigop nito ang mga bagay na dapat kong maramdaman.

Nagising ako ng maaga kanina kahit late na ako natulog kagabi. Nagising ako sa sigawan at pag-aaway ng nanay ko at ng kapatid ko. Mag-senior high na kasi ung kapatid ko at ako naman ay lilipat sa school na papasukan niya. Sinabi ng kapatid ko na gusto niya ng ganitong course at biglang nagalit ang nanay ko. Alam kong galit siya, ang sabi niya, “Sure ka, yan ang gusto mo? Baka ako na naman ang sisihin niyo kapag nagfail kayo. Wala naman kasi kayong ginawa kundi sisishin kami eh.” Tapos nakisawasaw pa yung tatay ko na wala namang magandang sasabihin at pauulit-ulitin lang issue hanggang sa marindi ka kasi insensitive siya.

Narining ko ang rants ng nanay ko tungkol sakin. Tumahimik na lang ako at nagpanggap na tulog. Umiiyak ang kapatid ko. At tulad ng nakasanayan, ako na naman ang centro ng pagkasira ng pamilya na ito.

Sabi ng nanay ko, sana hindi ka nalang pumasok sa ganitong school, ikaw naman ang may gusto nito di ba? Well, hindi. gusto ko talaga sa school na nasa Manila pero mahal at ayaw ko din mag-Manila. Pinili ko yun school na yun kasi nakapasa ako dun at mataas ang expectations sakin ng mga tao. Dahil bobo ako at wala akong ginawa kundi pakaiinin ang pride ko noon, pumasok ako sa school nay un. At alam niyo naman ang nangyari. I experienced failure. Pakiramdam ko may mabigat na bagay na nakasakay sa likod ko habang nakadapa ako sa sahig at tila hindi na makakabangon pa.

Pumasok ako sa school na to kasi mas makakatipid tayo at nandito yung course na-endorse sayo ng isang nanay na nakausap mo nun kasi mataas ang sweldo ng course na ito at may possible na hatak na tayo if ever. Pinanghawakan ko yun hanggang mag second year ako. Hanggang sa sinabi ko magshishift ako ng course pero di mo ako pinayagan kasi hindi mo gusto yung course na lilipatan ko. Ang sabi mo baka sa kung saan lang ako bumagsak. Dahil hindi ko kayang i-express ang sarili ko sayo nun, um-oo lang ako hanggang sa magkanda-leche-leche na ang buhay ko.

Akala mo kasi tama lahat ng desisyon na ginagawa mo pero sa tuwing nagkakamali ka sa amin mo hinahanap ang mali. Oo, magulang ko kayo pero magkaibang tao tayo. Hindi ako puppet. Kung puppet niyo ako nung high school para magkapasok sa magandang university, well, hindi na ngayon, oo, tinatanggap ko ang mga opinion niyo pero ako pa din ang masusunod kasi buhay ko to.

Hindi ko na alam ang gagawin ko.

Ngayon, pilit ko na tumayo sa sarili kong paa para hindi dumipende sa inyo kasi sa huli ako naman ang susumbata. Ayoko na, suko na ako sa inyo.

Antayin niyo, antayin niyo talaga kapag nakatayo ako mula sa pagkadapang ito at sisimulang muli tahakin ang landas na gusto ko at nakamit ko ang mga pangarap ko. Kakainin niyo ang mga salitang sinabi niyo sa akin. Lalo na ang mga kaibigan ko noong high school na alam kong nagkakalat ng kung ano-anong kwento, akala ko kaibigan ko kayo, putangina, pagkatapos kong pagtakpan ang mga sikreto mo ganito ang igaganti mo, tangina mo girl. Ang galing mo.

My life is so fucked up right now.



Nag-alikwas na ako ng gamit sa dorm. Sabi ni Mama, “Huwag kang mag-iwan ng kahit ano dito. We’ll start again.” Pero hindi ako nakinig, nag-iwan pa din ako ng gamit at ang mga pinagsamahan namin ng mga kaibigan ko sa loob ng limang taon na pananatili ko sa ikatlong palapag ng dormitoryong ito.

Para akong naghuhubad ng damit habang tinatanggal ang mga libro, handouts at kung anu-ano pang bagay sa loob ng aming kwarto. Para na rin kasing parte ito ng katawan ko, ang apat na pader ng kwartong ito ang naging saksi ng aking kasiyahan, kalungkutan at pagkabigo sa buhay.

Naalala ko ang gabing mag-isa lang ako sa kwarto at nakahiga sa kama ng roommate ko, umiiyak ako dahil ayoko na. Naramdaman ko na hindi ito para sa akin pero sa huli pinush ko pa din kaya heto ako ang na-push away.

Gustong gusto kong umiyak ngayon. Sobrang bigat ng dibdib ko, pakiramdam ko sasabog ito sa sobrang sakit. Noong nakita ko ang mga kaibigan ko, pinipigilan ko talagang umiyak. Sila kasi ang isa sa mga dahilan kung bakit hindi ko maiwan ang unibersidad na ito. Ang mga tawanan, kulitan at kalokohan namin ang mga bagay na walang hanggan. Para akong nagkaroon ng 4 na bagong kapatid na babae noong nakilala ko sila. They are the best friends that I could ever had and that’s what made my college life the best. Meeting them made this journey better.

Umiiyak ako nung umalis, naluluha sila at alam kong umiiyak ang roommate kong sobrang attached sakin at ganun din naman ako sa kanya. Nakakontrata na nga ako ang flower girl sa kasal niya. Umiiyak ang nagbabantay sa dorm namin na ka-close namin. Sabi nila, “Bumisita ka ha. Mamimiss ka namin.” Naluluha siya nung sinabi niya ito. Sumakay na ako ng kotse at hindi n asana ako lilingon. Pero nakita ko sila sa bintana at kinawayan nila ako habang paalis kami.

Umiiyak ako habang lumalayo kami sa unibersidad. Hindi ako lumingon. Ayokong lumingon. Kasi babalik pa ako, kukunin ko pa ang records ko at kapag nakuha ko na siya saka ako lilingon. At saka sasabihin sa sarili ko na, “Ito na. Ito na ang simula ng panibagong buhay.” I’ll take what I experienced as a lesson. I’ll use it to make my life better. Kasagsagan kasi ito ng finding myself saga ko. Hindi ko pa masasabing nahanap ko na ang sarili ko dahil mahabang proseso ito pero nahanap ko na ang ibang kasagutan sa mga tanong ko sa buhay.

Ngayon, sinasagot ko ang tanong na “Ano ba ang gusto ko?” Ang elementary ng tanong di ba? Hindi, hindi ganon kadali sagutin ang salitang ito. I graduated high school not knowing what I want. I just wrote the course that what I think I want and what my parents want. Hindi ako nakapasok both course pero nakapasok ako sa university. With that, I had the right to choose another course kung saan mag-fit ung mga nakuha kong scores. I didn’t know what to write. Then Mama said, “Take this, kasi di ba pag-graduate mo si Tita Ganito ay nagwowork sa Ganitong Company. She can help you.” I was like, “Okay. Then, all I need to do now is to study.”

But, hindi pala ganon kadali ang napunta sa aking course. And the things is I have no idea what they do. Sabi ko, “Ano ‘tong pinasok ko?”

Lesson learned. Tama nga sila, dapat gusto moa ng bagay na pinipili mo. Hindi ka nagpapadala sa sinasabi ng iba dahil ikaw naman ang gagawa ng sarili mong kapalaran. Sabi nga ng high school adviser ko because she called me after knowing what happened to me, “Bayaan mo sila. Eh di, pag-graduate mo and you’ve become successful. Balikan mo sila.”

What they did to me was painful. Sabi nga nila, pwede ko pang ipaglaban. I said, “Ayoko na. Pagod na ako. Maybe hindi kami meant to be.”

Maybe nung nagsimula akong magkasakit, sign na yun. I just pushed myself because of my pride and because I wanted to.

This time, kakainin ko ang pride ko and I’ll take everything or whatever they tell me because I’ll do my best to succeed and become a better person.



Ang Kaganapan sa Buhay ng Isang Batang Lost

Kabanata 2

So, ano na?

Heto ang kasalukuyang tanong ko sa sarili ko. Ano na ang gagawin ko sa buhay ko?

Bago ‘yan. Kwentuhan ko muna kayo. Pumasok ako sa isang private school from pre-school to high school. Honor student ako. I graduated Valedictorian noong elementary, ganoon din noong high school. I passed all my entrance exams. Marami akong friends. Masasabi na din na nagka-love life ako. Pero hindi ko alam kung ano ang gusto ko sa buhay.

Di ba kapag 4th year high school ka, meron sa mga forms from universities. Degree Program. Anong gusto kong course? Honestly, hindi ko alam. Ano naming alam ng isang 16 years old na bata sa gusto niya sa future na hindi naman niya iniisip? Ang alam ko lang noon ay maglaro sa labas ng bahay kasama ng mga kapitbahay ko, manuod ng TV, magbasa ng manga, manuod ng anime at magsulat ng mga stories.

Marami naman akong naging gustong maging course. Gusto ko mag-medicine pero hindi ako pwede dahil takot ako sa dugo at pasmado ako. Babaw ng dahilan ko, no. Kastress di ba. Gusto ko maging writer, ayaw ng parents ko. Hanggang sa hindi ko na alam kung ano ang kukunin ko. One day, may nakausap na parent si Mama. Parent siya ng kaklase ko nung highschool, siya ang nagsuggest kay Mama na kunin ko ang course ko ngayon. Kasi ganito, ganyan daw. Malaki daw ang sweldo. Si Gagang Ate niyo ay sumunod sa kanyang mudra dahil ito ang dapat gawin. Nasilaw si Gagang Ateng sa pera. Huwag siyang tularan.

So, nakapasa ako sa school na kilala. I was so happy kahit hindi ito ang dream school kasi mahirap makapasok sa school na ‘to. So kung alam niyo kung anong school ung tinutukoy ko, shhhh lang kayo. Pumasok ako sa isang bagay na hindi ko alam.

I encountered a lot of problems tulad ng na-culture shock ako. Nahomesick. Naloka at nawindang ng isang semester pero nakaya. Second sem, hindi ko kinaya. Napagtripan ako ng tadhana at napunta sa mga terror prof. First time kong maranasan ang mag-fail. I was not accustomed to failure kasi I excel a lot in high school. Second year was okay. Third year was meh. And the current years, hell. I never thought na hahantong ang lahat sa ganito. Dito ko naranasan ang salitang, “Lahat sila matalino, ako yung hindi.” Five years na ako sa college, dapat graduate na ko last year pero hindi. Hindi ako nakagraduate dahil marami akong nabagsak na subjects. I lost the self that I used to know more like I didn’t know. I was a puppet. Puppet ako ng parents ko na nagsasabi na gawin ko ang lahat to achieve the highest grade that is attainable. When they cut my strings and was told to live freely, I lost myself.

Despite all of this, I have my friends. Friends who stick by my side until the end lalo na yung roommate ko na nagbabasa nito ngayon. Oo, para sa iyo ito. More like inyo ang part na ito. Kayo ang dahilan kung bakit hindi ako makalipat kahit ilang beses na akong pinagpipilitan ni Mama na lumipat noon pero dahil sa inyo at sa pride ko hindi ako lumipat.

Gusto kong magstay sa dorm kasama niyo at makipagkwentuhan, tumawa ng malakas, gumawa ng kalokohan, kumain sa kung saan-saan, grumaduate kasama niyo kahit alam kong hindi tayo sabay-sabay, kumatok sa kwarto niyo at mangapit-bahay at magstay for one to two hours para makipagasaran lang, magkaraoke at uminom kahit hindi ako makainom, pumarty kahit minsan, magselfie at magpicture ng derp at ginagawang memes, manuod ng concert at pumunta sa mga kung anu-anong events, gumala, mag-sleep-over, magmovie marathon, at kung anu-ano pa na ginagawa natin on a sem basis.

I wanted to stay. Gustong-gusto ko pero hindi ko na kasi kaya. I can’t do this anymore. Sagad na ang brain cells ko, marami na akong gamo na nainom, marami na akong luhang nasayang para sa isang bagay na feeling ko hindi para sa akin. It’s taking its toll, physically, emotionally, mentally and financially.

As much as I want to stay, I need to let go. Kailangan ko ng umalis at maghanap ng ibang school na tatanggap sa akin, sa course na mas gusto ko. I am not cutting ties, I am establishing our ties kasi aalis na ang isa sa mga Diosas. Kailangan na niyang ipakalat ang pagiging Diosa niya sa ibang school. Guys, let’s messenger once in a while ha. Bibisita ako promise.

Pride. Eto ang may kasalanan ng lahat. Kung hindi ako ma-pride, nakalipat na sana ako. Hindi pa humantong sa ganito. Maraming nagsasabi na factor ang school na pinapasukan mo para magkatrabaho. Factor lang siya, hindi siya ang nagdedetermine sa capabilities mo bilang isang tao. It’s just an advantage na ngayon ko lang narealize. Masyado ako na delude sa mga sinabi ng mga tao sa palagid ko. I set my bar too high but I was cut off for the bar.

So, ano na?

I decided to leave the university and set myself a sail to another door of possibility that will be opened for me. Nahanap ko na ang gusto. Nagkaroon din ako ng goal sa buhay. Ngayon lang ulit ako nabuhayan ng loob , ngayon ko lang naramdaman ito. A feeling of wanting to chase something that you want and do your utter best and show other people what you are capable of.

Isa lang ang masasabi ko. Thank you university for teaching me what life is all about. How to cope up with failure, how to find myself, how to set new goals in life. Thank you for giving me the opportunity to study there. Thank you for giving me a chance to meet friends who sticks with you until the end. Thank you for giving me a true friend.

5 years in college. 20 years of age. Bata pa ako. I don’t care kung ano mang isipin ng iba. It’s just that I think I am in my way to live my life to the fullest. Kahit alam kong masakit ung nangayri sa akin ay, keri lang. Smile lang and be strong. Hindi pa naman dito natatapos ang lahat, sabi ni Mama. I am waiting for another door to open. I am searching for the right keys, I hope I can find it.

So, goodbye and thank you, uni. You’ve done a good job making me a human I never expect me to be.

To my friends, I love you guys ❤ ❤


PS. Diosas gawa tayo ng shirt.

PPS.  Kabanata 2 is not edited at may chance na mabago pa. Too lazy at hindi na pagod na ang brain cells ko. Kabanata 3 soon.




Ang Kaganapan sa Buhay ng Isang Batang Lost

Kabanata 1

Hello 2016!

Yes, 2016 na at ang akala ko everything will fall on it’s right place. Pero hindi, I was wrong. So wrong.

Start na kasi sana ng first semester ko pero dahil sa isang sad reason, hindi ako makaka-enroll. Di ko din alam kung paano nangyari pero nadismiss ako. Hindi ko ikinakahiya, hindi ako bitter sadyang hindi ko matanggap kasi sobrang unfair.

For 2 years, on and off yung sakit ko. It’s stress related. Dumating sa point na kailangan ko mag-take ng leave of absence sa school dahil dito at dahil din sa depression na sinabi ko naman sa mga posts ko. (Oo, nagreread ako) Things went well, nakabalik ako sa school na pinapasukan ko pero hindi ako sinuwerte sa paagkuha ng subjects. So dalawa lang ung tinake ko, ung isa pinasa ko, ung isa dropped.

Siguro, iniisip mo kung anong ginagawa ko. Hindi ko ‘to sinasabi to make myself look better, para ipagkalat ang nangyari sa’kin. Hindi ako gumagawa ng excuse, I am just stating facts. Gusto kong mawala ang bigat na nakadagan sa dibdib ko.

Sobrang sakit, umasa ako. Umasa ako na magiging maayos ang lahat, na magiging maganda ang semester ko. Ako lang pala ‘yun, ako lang ‘yun na paulit-ulit na sinabi sa sarili ko na magiging ‘okay’ ang lahat.

Oo, kasalanan ko kung bakit ako na-drop sa isa kong subject. Di na kasi ako pumasok kalgitnaan ng semester. Bakit? Lumala ang sakit ko. Lingid sa kaalaman ng iba dahil hindi ko sinasabi na madalas akong inaatake ng sakit ko last semester. To the point na sumusuka na ako ng dugo. I got scared when that happened. I thought I was dying. Yung ung umabsent ako for a whole month sa isa kong subject pero di ko masabi sa magulang ko kasi ayoko na i-pull-out nila ako. I wanted to stay at sa kagustuhan kong mag-stay, I gave up one of my subject to get my shits together.

So lumipas ang semester at nag-sembreak.

Nagpasko. Natapos ko ang Simbang Gabi.

I passed one of my subjects with a high grade.

I got a ‘Good’ Standing.

I got all the subjects I needed with a favorable schedule.

And shit went down.

Nagpunta ako sa college namin para kunin ang enrollment form namin. At doon ko nalaman ang katotohanan na Dismissed ako. Unang reaksyon, nagulat ako. Maraming tanong ang bumulabog sa isip ko. Ano? Bakit? Paano?

Sinabi ko good standing ako.

Sabi nila hindi.

Umasa ako.

Umasa ako na papasok ako ngayong sem at magiging masaya.

Hindi pala, dahil ito ang reality. Reality doesn’t have happy endings.

Masakit kasi sobrang unfair. Tinetext kasi nila kapag dismissed ka. Dinedeactivate nila ang account mo kapag dismissed ka. Pero walang dumating na text, nakuha ko ang subjects ko sa enrollment site namin.

Pinaasa ako at umasa ako.

Sa dinami-dami ng tao sa loob ng office nila, ipinamukha nila sa akin na dismissed ako. Sa harap ng dormmate ko, sa harap ng orgmate ko, sa harap ng mga tao na ka-college ko. Alam kong all eyes were on me. Alam ko pero hindi ko nalang ininda. Parang umalingawngaw sa loob ng kwarto ang mga salitang sinabi ni Tita na kung isusuma mo ay walang sinasabi kundi, “Kasalanan mo.” Nakita ko ang mga mata niya, kapareho nila ang mga mata ng nanay ko noong sinabi niya din ang mga salitang ito noong nag-LOA ako. Nilakasan ko ang loob ko kahit alam kong ayaw lumabas ng mga salitang ito sa aking bibig, “Anon na pong gagawin ko.” Malakas niyang sinabi, “Wala na. Wala ka nang magagawa.” Para akong nabingi. Lumabas ako ng office, ramdam ko ang mga tingin sa’kin ng mga estudyante. Alam ko din na paulit-ulit sinabi ni Tita sa loob ng office ang pangyayaring ito.

Bigla kong tinanong si Lord, “Lord, bakit? Bakit ako na naman? Bakit ganito na naman? May mali ba akong nagawa?” Hindi mawala sa isip ko na magalit sa Kanya sa taas. Pero sa huli inisip ko, may mga bagay talaga na hindi para sa’kin at pakiramdam ko ito ang way Niya para sabihin sa akin.

Nabuo ang takot sa puso’t isipan ko. Natakot na ulit akong pumunta sa office nila. Natakot ako sa mga tingin ng tao sa aking kapaligiran. Meron akong trust issues dahil sa isang pangyayari na nangyari sa’kin noong highschool. Meron din akong takot sa mga tao, natatakot ako sa crowded places, hindi ako makahinga, nasasakal ako, pakiramdam ko kasi hinuhusgahan nila ako sa bawat tingin nila.

Ang pangyayaring ito ay nagsimula noong highschool ako. Ginawan ako ng issue ng Chemistry teacher namin. Hindi ko kasalanan. Nagtanong ako sa aming Chemistry teacher noon na nasa kabilang building. May hindi kasi malinaw sa instructions niya kaya ako nagtanong. Nakita ako ng Assistant Principal namin, tinignan niya yung exam paper ko tapos tinanong ko kung ganito ganyan. Ganito ganyan daw. So nilinaw ko sa Chemistry teacher namin kung ganito ganyan, ang sabi niya ganito ganyan nga daw. So tama ako. Tama pala ang ginagawa ko.

Isang araw habang pabalik ako ng school, iba ang tingin sa akin ng mga tao. Para bang may ginawa akong mali. Umakyat ang assistant principal namin, akala ko kung anong meron. Galit siya. Nanermon siya at nagtaka ako kung sino ang tinutukoy niya. Bigla niyang tinawag ang pangalan ko. “Nagmamagaling ka kasi.” Tumatak ang salitang ito sa isip ko. Sobrang laki ng impact ng pangyayaring ito sa buhay ko.

Heto ang pinalabas niya. Sinabi ko daw na mali ang tinuro ng Assistant Principal namin at mali-mali ang turo niya. Nawindang ako. Nagtanong lang ako kung tama ba yung ginagawa ko. Wala kong sinabi na mali yung turo niya. Hindi ako makaimik kasi masama honor student ako. Lahat ng mga kaklase ko nakatingin sakin. Tumulo ang luha ko kasi alam ko hindi ako mali. Sinabi ko na nandun din ung isanf teacher, siya ang pruweba ko noon. Pero ang sabi noong isang teacher na yun ay, sinabi ko daw lahat iyun. I was fallen into their trap. Umiyak pa siya at nagpaawa sa mga kaklase ko at sinabi na palalampasin daw niya yun. Okay lang daw. Tanggap niya. Pero sa huli ang alam nila, ako ang may kasalanan.

Nasundan pa yan noong nagkaroon pumasok ako sa student council, the same chemistry teacher ang adviser namin. Ipinahiya niya ulit ako sa harap ng Physics teacher namin, Assistant Principal at whole Student Council, kasalanan ko daw na naging ganun ung isa naming project. Ako daw may kasalanan. Nagtanong ako sa kanya ang sabi niya, oo daw. Sa kanya mismo nanggaling, yung oo. Ginawa namin at napahamak ako. Hindi ako nagtanim ng galit sa kanya. Pinabayaan ko siya dahil teacher ko siya. Nirerespeto ko siya.

Hindi pa diyan nagtatapos, siniraan niya ako sa mga members ng student council at sa mga teachers ko. Nalaman ko ‘yun sa pre-school teacher ko, sinasabi niya ganito, ganyan daw ako. Pero hindi sila naniwala dahil kilala nila ako pagkabata at si chemistry teacher ay isang teacher from our sister school ay sa huli pinabayaan ko pa din.

Simula noon, natakot ako sa mga tingin ng tao. Pakiramdam ko hinuhusgahan nila ako. Natakot akong magsalita in front of other people na kayang-kaya kong gawin noon. Makapal ang mukha ko noong elementart hanggang second year HS pero simula third year ay nawalan na ako ng amor sa mga tao. Natakot ako sa kanila at pilit iniiwasan. Kaya ngayon mas gusto kong maging low-key kahit mahilig ako sa atensyon noon.

Ang masakit, mas lalo siyang lumala ngayon.

So, hindi ako enrolled. Iniyakan koi to ng sobra dahil naawa na ako sa mga magulang ko na ginagawa ang lahat mapag-aral lang ang isang tulad ko na walang pangarap sa mundo. Naawa ako sa hirap at pagod na dinanas nila noong may sakit ako. Ang mga perang nagastos namin, inutang at mga alahas na sinanla at hindi na muli natubos para lang mairaos ako. Pero heto ako, hindi pa din graduate at hindi na alam ang gagawin sunod.

So, ako ba ang may mali? Kasalanan ko ba?

O pinaglalauran lang ako ngi kapalaran at ni tadhana?

PS: Di pa rin ako nag-eedit hahaha. Ginagawa ko na po yung Kabanata 2.