Dear Ikaw

So ayon, it’s that time of the year ulit. Death anniversary ngayon ng best friend ko. At siya ang taong tanging sumporta sa ‘kin noon mga panahong nalulungkot ako at ang taong nagpapaalala sa akin na hindi ako nag-iisa.

Hindi siya ang pag-uusapan natin dahil para sa ibang medium ang kwento naming dalawa hindi para sa blog post na ito. Ang pag-uusapan natin ay ang crush ko hanggang ngayon na si C. Si C na walang malay. Ikuwkwento ko siya dahil bored ako. Joke, may reason kung bakit. Funny nga eh. So ayun, sa mga nakakakilala sa ‘kin alam niyo na ‘to, kilala niyo siya kaya shut up nalang guys, please.

Si C ay nameet ko nung nasa sa dati kong university through a friend noon July 2, 2012. Oh, di ba? Iba si ate girl memorize ang dates. Detailed story ‘to guys kaya kabog. So ganito yan, kami ni P ay medyo super classmates noong semester na ‘yun tapos si P ay GC at ako naman ay isa lang estudyanteng sagigilid. Yung masaya na sa tres. Niyaya ako ni P na mag-aral sa library. Ako naman, napa-oo. Tapos nakipag-meet kami sa isa pa niyang friend na si Y. Ayun, introduce introduce tapos habang naglalakad kami papuntang lib sinabi ni G, “P, sasama daw si C sa atin. Okay lang ba?” Sabi ni P, “Sure, sige okay lang.” Ako naman inassume na babae si C. Nashock si ate girl noong dumating siya at lalaki pala siya and then inassume ko na beki si kuya. So introduce, introduce ulit. Inignore ko si kuya dahil di ko naman siya knows at nagmukha na akong saling ketket sa kanilang grupo. So, nagusap-usap sila about something na di ko gets. Maya-maya nagkwentuhan na ulit kami. Tapos tinanong niya ulit pangalan ko. Sinabi ko nickname ko. Nagulat siya, ang sabi niya, “Hindi nga. Ang cool naman.” Tapos inulit-ulit niya pangalan ko kaya natawa ako. Marami akong nalaman tungkol sa kanya, mahilig din siya sa anime. One Piece ang gusto niya at pinagpilitan niya sa kin na basahin ko to. Nakakita din siya ng multo at kinuwento niya ang weird experiences niya. Mahilig din siya sa gore. We have the same taste. Ang funny. Tapos magsasabi si P, na wag siyang BI kasi nag-aaral kami tapos tatahimik na ulit. Minsan mag-glance ako sa kaniya tapos si Y ay medyo sweet sa kanya. So inassume ko na may relationship sila medyo napa-AWWWW nalang ako deep inside pero sabi ko ano naman ang pake ko sa kanila. Maya-maya naglabas siya ng 2X2 picture na tinawanan ko tinanong ko kung sino yun ang sabi niya siya daw. Ang sabi ko hindi niya kamukha.  Yun nagdaldalan na kaming dalawa. Marami siyang nakwento. Isa dun yung gusto siyang pasalihin ng ate niya sa Mr. Pogi tapos yung conflict niya sa tatay niya. Nagtanong pa siya sa’min noon kung alin yung bagay sa kanya naka-glasses or hindi. Sabi noon dalawa hindi, ako lang nagsabi ng bagay sa kanya. Sinabi din niya na masarap yung bagong ice cream sa Mini Stop tapos niyaya naming siya pero may tumawag sa kanya at kailangan niyang umalis.

After nun, tumambay kaming tatlo sa dorm habang kumakain ng fishball at kwek-kwek tapos tinawagan ni Y si C at inasar-asar naming siya. Kasi habang papunta kami sa dorm pinag-uusapan naming siya. Ang sabi namin, bagay sa kanya mag-crossdress tapos sobrang funny nung convo hindi ko na matandaan pero ang alam ko ang funny nun Tapos tinanong naming siya kung naka-ilang girlfriend na siya ang sabi niya MU lang daw. LOL. Ako din MU lang din ako. Tumatak sakin ang first meeting namin.

Agad akong nagtanong sa dorm kung may kilala sila C. At luckily meron, si F. Kinuwento ko sa kanya ang lahat then niyaya niya ako sumama sa kanya sa Thursday. Akala ko hanggang doon nalang ang pagkikita naming hindi pala.

Sumama naman ako at nandun din siya. Nagmeet kami noon pero pauwi na. Tapos niloko ko siya and sabi ko libre niya kami ng ice cream. After ng ilang pilit, nilibre niya din kami pero actually may sakit ako noon at bawal ng malamig. Pero push. Pumasok kami sa Mini Stop at nalaman na walang strawberry ice cream kaya sobrang sad. Pero nag-ice cream pa rin kami. Niloko ko pa nga siya na Magnum ibili niya sa akin. Natawa lang siya at sabi, “Sinuswerte ka, ha.” Tapos yung habit ko na panghahampas sa friends ay nagawa ko unconsciously na ikinagulat niya na ikinagulat ko din tapos nagbiruan na kami. Tawa-tawa ganyan. Habang kinukuha ko yun ice cream, kami lang kasi yung nasa may counter, nakita ko sa reflection sa salamin na nakatingin siya sa kin or assuming lang ako. Pero sure ako na nakatingin siya sakin. Sure talaga ko. Tapos after kong makuha yung ice cream ang sabi ko with a happy expression, “Thank you, C.” Sabi niya, “Tuwang tuwa ha.” Tinanong pa niya kung may kasabay ako pauwi. Ang sabi ko meron si F. Tapos ayun, nagbabye na kami.

Yung inaasar ko sa kanya noon ay yung pagtawag ko sakanya by apelyido. Ganito yung convo.

“Ayokong *** ang itawag sayo, masyadong mahaba. Mas maganda yung *** pakinggan.”

“*** nga ang pangalan ko, ang kulit.”

“Ayoko nga, ***, *** ang itatawag ko sa’yo.”

Naggive-up din siya.

Ilang Thursday din akong pumupunta doon. Tapos one time, kwento ni F ‘to sakin. Nakaupo pala kami two rows behind him. Hindi ko alam. May biglang kumalabit sakin paglingon ko siya pala yun. Kinawayan ko siya tapos after noon sabi sakin ni F, “Haba ng hair mo ha, todo kalabit kaya si C sa’yo.” Sabi ko, “Weh, hindi nga.” Natuwa lang ako sa mga moments na ganun. Wala lang nakakilig. Chos. Babaw ko no.

Isa pa pala yung nagstart na siyang magsalamin. Naalala ko bigla after kong sabihin yun nagstart na siya magsalamin. Napansin ko yun tapos tinanong ko siya ang sabi niya malabo daw paningin niya. Minsan may times na siya naginitiate ng convo habang inaantay namin yung iba. Meron pa nga yung may tinanong siya kung nasa akin daw yung notes sa ganitong subject sabi ko paano mapupunta sakin di kami magkacourse. Tapos nagtawanan lang kami.

Meron pa yung nagmaganda ako tapos kasama ko mga dormmates ko noon kasi may special guest. Nakita niya ako ang sabi niya, “Yes, bihis na bihis.” Sabi ko medyo asar, “Masama bang magdress?” Ang tsundere ko pala ngayong ko lang narealize. Tapos asar na asar ako for some reasons kasi unconsciously pala akong nagmaganda para sakanya. Narealize ko lang ‘to noong sinabi nung dormmate ko na may crush ako sa kanya. Tapos namula ako bigla at tinaggi ang lahat. After noon, may mga constant questions sa utak ko, at isa doon ay kung crush ko siya. Kasi sa mga panahon yun, nagmomove on ako sa dati kong di malaman kung naging relationship ba o naglalaro lang kaming dalawa ng dating simulation.

Yung minsan naman na nagdress ako, kinalabit niya ulit ako at nag-hi siya. Nagmaganda na talaga ako noon for him. Conscious na ako. At sabi ng friends ko nagkatitig daw siya sakin hanggang sa makaalis kami ng DL.

Marami kaming funny moments. Sobrang haba na kung isusulat ko. Sobrang daming memories na involve sa kanya na hindi ko alam kung may gusto ba ako sa kanya or infatuated ako or ginagawa ko siyang rebound.

Then, nalaman ko after 1 year na hindi yun ang first meeting namin, nameet ko na pala siya before. Noong birthday ni F, sinurprise siya noong group nila. Siya yung nasa may gilid ng pinto na may hawak noong cake. Nagulat ako sakanya at ganun din siya. Sino bang hindi? Ladies dorm yung dorm ko, Ako din yung tumulong sa kanila para tawagin si F at bago ako umakyat sa taas ay pinanuod ko yung siyang masurprise. Nagthank you siya sa’kin at ngumiti lang ako then umakyat.

Yung memory na naiwan sa isip ko bukod sa part siya noong 18th birthday ko at binigyan niya ako ng flowers na handmade by my precious dormmates ay yung isang gabing yun.

Pauwi na kasi kami pero si F ay may kausap pa sa loob so ako naman nagvolunteer na lalabas nalang dahil masyadong maraming tao sa loob. Tapos nakatayo ako sa may pinto then may nakabangga sakin tapos napaurong ako patalikod tapos muntik na akong matisod tapos napahawak ako sa tao sa likod ko. Noong mag-sorry  na ako, nakita ko na si C yun. Nakahawak ako sa braso niya tapos nagtitigan kami for 5 seconds. First time kong maranasan yun, parang tumigil yung mundo mo, yung everything is in slow motion, as in ang surreal nung feelings, tunay pala ‘yun, so agad akong bumitaw tapos nag-thank you. Tapos for some reasons, sobrang awkward. Dumating si F at tinanong si C, “Bakit ka namumula?” Di ko malilimutan yun.

Dumating din sa point na humingi ako ng sign. Sign kung siya ba talaga. Nagstart siya as a joke. Ang sabi ko kapag nakakita ako ng pulang ford, meant to be kami. Nakakita ako. Di ako naniwala after noon pink na kotse, the funny thing is nakasunod sa pulang ford ang pink na kotse.

Di ako naniwala hanggang sa the signs keep on showing.

Noong death anniversary noong bestfriend ko tulad ngayon, sinabi ko sa kanya kung ipapamigay na ba niya ko pakita siya ng sign. May nakita akong pulang ford tapos nakita ko siya. Napamura ako. Promise. Sabi ko, “Tangina, yung totoo.”

Hindi ako naniwala kasi ayokong may panghawakan na something at umasa dahil mahilig akong umasa.

So anong nangyari sa’min yung dapat na that thing called tadhana naging that thing called tanga kasi iniwasan ko siya for some reasons tinatakbuhan ko siya. After kong marealize na gusto ko siya, tinakbuhan ko siya kasi natakot ako. Natakot ako na baka sa idea ko sa kanya ako in-love at hindi sa kanya. Ang sabi ng friends ko crush niya din ako. Hindi ako naniniwala pero ramdam ko malakas ang pakiramdam ko diyan minsan pero minsan dense din ako.

So, bakit ko ‘to sinusulat at ano ang involvement ni bestfriend dito?

Lately kasi, bumalik ang signs at nangyari to this week before ng death anniv niya. The signs all pointed to him once again. Sabi ko, bakit? Bakit? Bakit?

Pakigising naman ako katotohanan.

I am still holding onto my feelings for him. So ayun, gathering all the courage that I have kahit cowardly yung way na ito, I am confessing my feelings to you.

Hi, C!

Kung naalala mo pa ko, hello.  First of all, thank you. Thank you dahil naramdaman ko yung kiligin ulit, kahit ngayon kinikilig ako habang sinusulat ‘to. Lumalakas pa rin ung tibok ng puso ko kapag binabanggit ko pangalan mo. Thank you talaga for making me feel this way again. Akala ko kasi hindi na ako capable magkacrush at mainlove ulit pero nalaman ko na pwede pa pala may ibubuga pa pala yung puso ko. Thank you.

Sorry. Sorry kasi iniwasan kita. Di ko kasi alam gagawin ko. Confused kasi ako sa feelings ko sa’yo noon tapos may problema pa ako sa sarili ko kaya magulo ang utak ko noon. Pero ngayon after kong i-sort out lahat. Nalaman ko na, gusto kita. Gusto pa din kita. Whooping 5 years of unrequited love. Sanay naman ako sa ganyan yung last niya 11 eh. Selfish kasi ako, sorry.

Sana magkita ulit tayo someday.

Kung fated talaga, sana magkita ulit tayo.

I like you, **** **** ****.

I hope our paths may cross one of these days.

Until then, M.

PS **** YUNG MAGNUM KO! Magbibirthday ka na next month di ko pa din nakukuha. Promise mo yan di ba?

Di na ako umaasa sa reply kasi gusto ko lang malaman ng iba na wag tanga at gumaya sakin. Kung gusto mo siya sabihin mo, wag pabebe. Mahirap kasi guys maghold on sa isang bagay na wala naman certainty. So ayun, sa mga nagbasa thank you for your time.

Sana mahanap na natin ang love na deserve natin.

So, anong tingin mo? Kakalimutan ko na ba ang feelings ko sa kanya or I’ll hold onto it?

HELP.

Nasusuka ako habang binabasa ang mga salitang sinulat mo, para bang pinipilit mong maging isang magulang pero ni hindi mo man lang maramdaman ang bigat ng mga salitang sinasabi mo. Para itong matutulis na kutsilyo na tumutusok sa akin at sa kapatid ko.

Alam ko, alam kong nahihirapan ka na dahil hirap na ang pamilya natin. Hindi na natin alam kung saan tayo kukuha ng panggastos para sa araw-araw. Ilang alahas na ang nakasangla sa sanglaan at nagastos natin ang perang hindi atin para sa pag-aaral. Alam ko, alam kong instinct ng isang magulang na gawin ang lahat para sa kanilang anak. Sinusumbatan na tayo ng mga kamag-anak natin at ngayon hindi ko na alam kung matatawag pa bang bahay tong tinitirihan ko o pamilya ang mga taong kasama ko dito. Kasi ngayon pakiramdam ko, para kaming naglalaro na lang ng bahay-bahayan at ang salitang pamilya ay unti-unti na nawawalan ng saysay.

Sa totoo lang, wala na akong maramdaman.

Mukha akong masaya at tumatawa, pero sa loob looban ko wala na akong maramdaman para bang wala akong laman. Parang may black hole sa loob ng puso ko at hinihigop nito ang mga bagay na dapat kong maramdaman.

Nagising ako ng maaga kanina kahit late na ako natulog kagabi. Nagising ako sa sigawan at pag-aaway ng nanay ko at ng kapatid ko. Mag-senior high na kasi ung kapatid ko at ako naman ay lilipat sa school na papasukan niya. Sinabi ng kapatid ko na gusto niya ng ganitong course at biglang nagalit ang nanay ko. Alam kong galit siya, ang sabi niya, “Sure ka, yan ang gusto mo? Baka ako na naman ang sisihin niyo kapag nagfail kayo. Wala naman kasi kayong ginawa kundi sisishin kami eh.” Tapos nakisawasaw pa yung tatay ko na wala namang magandang sasabihin at pauulit-ulitin lang issue hanggang sa marindi ka kasi insensitive siya.

Narining ko ang rants ng nanay ko tungkol sakin. Tumahimik na lang ako at nagpanggap na tulog. Umiiyak ang kapatid ko. At tulad ng nakasanayan, ako na naman ang centro ng pagkasira ng pamilya na ito.

Sabi ng nanay ko, sana hindi ka nalang pumasok sa ganitong school, ikaw naman ang may gusto nito di ba? Well, hindi. gusto ko talaga sa school na nasa Manila pero mahal at ayaw ko din mag-Manila. Pinili ko yun school na yun kasi nakapasa ako dun at mataas ang expectations sakin ng mga tao. Dahil bobo ako at wala akong ginawa kundi pakaiinin ang pride ko noon, pumasok ako sa school nay un. At alam niyo naman ang nangyari. I experienced failure. Pakiramdam ko may mabigat na bagay na nakasakay sa likod ko habang nakadapa ako sa sahig at tila hindi na makakabangon pa.

Pumasok ako sa school na to kasi mas makakatipid tayo at nandito yung course na-endorse sayo ng isang nanay na nakausap mo nun kasi mataas ang sweldo ng course na ito at may possible na hatak na tayo if ever. Pinanghawakan ko yun hanggang mag second year ako. Hanggang sa sinabi ko magshishift ako ng course pero di mo ako pinayagan kasi hindi mo gusto yung course na lilipatan ko. Ang sabi mo baka sa kung saan lang ako bumagsak. Dahil hindi ko kayang i-express ang sarili ko sayo nun, um-oo lang ako hanggang sa magkanda-leche-leche na ang buhay ko.

Akala mo kasi tama lahat ng desisyon na ginagawa mo pero sa tuwing nagkakamali ka sa amin mo hinahanap ang mali. Oo, magulang ko kayo pero magkaibang tao tayo. Hindi ako puppet. Kung puppet niyo ako nung high school para magkapasok sa magandang university, well, hindi na ngayon, oo, tinatanggap ko ang mga opinion niyo pero ako pa din ang masusunod kasi buhay ko to.

Hindi ko na alam ang gagawin ko.

Ngayon, pilit ko na tumayo sa sarili kong paa para hindi dumipende sa inyo kasi sa huli ako naman ang susumbata. Ayoko na, suko na ako sa inyo.

Antayin niyo, antayin niyo talaga kapag nakatayo ako mula sa pagkadapang ito at sisimulang muli tahakin ang landas na gusto ko at nakamit ko ang mga pangarap ko. Kakainin niyo ang mga salitang sinabi niyo sa akin. Lalo na ang mga kaibigan ko noong high school na alam kong nagkakalat ng kung ano-anong kwento, akala ko kaibigan ko kayo, putangina, pagkatapos kong pagtakpan ang mga sikreto mo ganito ang igaganti mo, tangina mo girl. Ang galing mo.

My life is so fucked up right now.

HELP.

Maybe.

Nag-alikwas na ako ng gamit sa dorm. Sabi ni Mama, “Huwag kang mag-iwan ng kahit ano dito. We’ll start again.” Pero hindi ako nakinig, nag-iwan pa din ako ng gamit at ang mga pinagsamahan namin ng mga kaibigan ko sa loob ng limang taon na pananatili ko sa ikatlong palapag ng dormitoryong ito.

Para akong naghuhubad ng damit habang tinatanggal ang mga libro, handouts at kung anu-ano pang bagay sa loob ng aming kwarto. Para na rin kasing parte ito ng katawan ko, ang apat na pader ng kwartong ito ang naging saksi ng aking kasiyahan, kalungkutan at pagkabigo sa buhay.

Naalala ko ang gabing mag-isa lang ako sa kwarto at nakahiga sa kama ng roommate ko, umiiyak ako dahil ayoko na. Naramdaman ko na hindi ito para sa akin pero sa huli pinush ko pa din kaya heto ako ang na-push away.

Gustong gusto kong umiyak ngayon. Sobrang bigat ng dibdib ko, pakiramdam ko sasabog ito sa sobrang sakit. Noong nakita ko ang mga kaibigan ko, pinipigilan ko talagang umiyak. Sila kasi ang isa sa mga dahilan kung bakit hindi ko maiwan ang unibersidad na ito. Ang mga tawanan, kulitan at kalokohan namin ang mga bagay na walang hanggan. Para akong nagkaroon ng 4 na bagong kapatid na babae noong nakilala ko sila. They are the best friends that I could ever had and that’s what made my college life the best. Meeting them made this journey better.

Umiiyak ako nung umalis, naluluha sila at alam kong umiiyak ang roommate kong sobrang attached sakin at ganun din naman ako sa kanya. Nakakontrata na nga ako ang flower girl sa kasal niya. Umiiyak ang nagbabantay sa dorm namin na ka-close namin. Sabi nila, “Bumisita ka ha. Mamimiss ka namin.” Naluluha siya nung sinabi niya ito. Sumakay na ako ng kotse at hindi n asana ako lilingon. Pero nakita ko sila sa bintana at kinawayan nila ako habang paalis kami.

Umiiyak ako habang lumalayo kami sa unibersidad. Hindi ako lumingon. Ayokong lumingon. Kasi babalik pa ako, kukunin ko pa ang records ko at kapag nakuha ko na siya saka ako lilingon. At saka sasabihin sa sarili ko na, “Ito na. Ito na ang simula ng panibagong buhay.” I’ll take what I experienced as a lesson. I’ll use it to make my life better. Kasagsagan kasi ito ng finding myself saga ko. Hindi ko pa masasabing nahanap ko na ang sarili ko dahil mahabang proseso ito pero nahanap ko na ang ibang kasagutan sa mga tanong ko sa buhay.

Ngayon, sinasagot ko ang tanong na “Ano ba ang gusto ko?” Ang elementary ng tanong di ba? Hindi, hindi ganon kadali sagutin ang salitang ito. I graduated high school not knowing what I want. I just wrote the course that what I think I want and what my parents want. Hindi ako nakapasok both course pero nakapasok ako sa university. With that, I had the right to choose another course kung saan mag-fit ung mga nakuha kong scores. I didn’t know what to write. Then Mama said, “Take this, kasi di ba pag-graduate mo si Tita Ganito ay nagwowork sa Ganitong Company. She can help you.” I was like, “Okay. Then, all I need to do now is to study.”

But, hindi pala ganon kadali ang napunta sa aking course. And the things is I have no idea what they do. Sabi ko, “Ano ‘tong pinasok ko?”

Lesson learned. Tama nga sila, dapat gusto moa ng bagay na pinipili mo. Hindi ka nagpapadala sa sinasabi ng iba dahil ikaw naman ang gagawa ng sarili mong kapalaran. Sabi nga ng high school adviser ko because she called me after knowing what happened to me, “Bayaan mo sila. Eh di, pag-graduate mo and you’ve become successful. Balikan mo sila.”

What they did to me was painful. Sabi nga nila, pwede ko pang ipaglaban. I said, “Ayoko na. Pagod na ako. Maybe hindi kami meant to be.”

Maybe nung nagsimula akong magkasakit, sign na yun. I just pushed myself because of my pride and because I wanted to.

This time, kakainin ko ang pride ko and I’ll take everything or whatever they tell me because I’ll do my best to succeed and become a better person.

 

 

Ang Kaganapan sa Buhay ng Isang Batang Lost

Kabanata 2

So, ano na?

Heto ang kasalukuyang tanong ko sa sarili ko. Ano na ang gagawin ko sa buhay ko?

Bago ‘yan. Kwentuhan ko muna kayo. Pumasok ako sa isang private school from pre-school to high school. Honor student ako. I graduated Valedictorian noong elementary, ganoon din noong high school. I passed all my entrance exams. Marami akong friends. Masasabi na din na nagka-love life ako. Pero hindi ko alam kung ano ang gusto ko sa buhay.

Di ba kapag 4th year high school ka, meron sa mga forms from universities. Degree Program. Anong gusto kong course? Honestly, hindi ko alam. Ano naming alam ng isang 16 years old na bata sa gusto niya sa future na hindi naman niya iniisip? Ang alam ko lang noon ay maglaro sa labas ng bahay kasama ng mga kapitbahay ko, manuod ng TV, magbasa ng manga, manuod ng anime at magsulat ng mga stories.

Marami naman akong naging gustong maging course. Gusto ko mag-medicine pero hindi ako pwede dahil takot ako sa dugo at pasmado ako. Babaw ng dahilan ko, no. Kastress di ba. Gusto ko maging writer, ayaw ng parents ko. Hanggang sa hindi ko na alam kung ano ang kukunin ko. One day, may nakausap na parent si Mama. Parent siya ng kaklase ko nung highschool, siya ang nagsuggest kay Mama na kunin ko ang course ko ngayon. Kasi ganito, ganyan daw. Malaki daw ang sweldo. Si Gagang Ate niyo ay sumunod sa kanyang mudra dahil ito ang dapat gawin. Nasilaw si Gagang Ateng sa pera. Huwag siyang tularan.

So, nakapasa ako sa school na kilala. I was so happy kahit hindi ito ang dream school kasi mahirap makapasok sa school na ‘to. So kung alam niyo kung anong school ung tinutukoy ko, shhhh lang kayo. Pumasok ako sa isang bagay na hindi ko alam.

I encountered a lot of problems tulad ng na-culture shock ako. Nahomesick. Naloka at nawindang ng isang semester pero nakaya. Second sem, hindi ko kinaya. Napagtripan ako ng tadhana at napunta sa mga terror prof. First time kong maranasan ang mag-fail. I was not accustomed to failure kasi I excel a lot in high school. Second year was okay. Third year was meh. And the current years, hell. I never thought na hahantong ang lahat sa ganito. Dito ko naranasan ang salitang, “Lahat sila matalino, ako yung hindi.” Five years na ako sa college, dapat graduate na ko last year pero hindi. Hindi ako nakagraduate dahil marami akong nabagsak na subjects. I lost the self that I used to know more like I didn’t know. I was a puppet. Puppet ako ng parents ko na nagsasabi na gawin ko ang lahat to achieve the highest grade that is attainable. When they cut my strings and was told to live freely, I lost myself.

Despite all of this, I have my friends. Friends who stick by my side until the end lalo na yung roommate ko na nagbabasa nito ngayon. Oo, para sa iyo ito. More like inyo ang part na ito. Kayo ang dahilan kung bakit hindi ako makalipat kahit ilang beses na akong pinagpipilitan ni Mama na lumipat noon pero dahil sa inyo at sa pride ko hindi ako lumipat.

Gusto kong magstay sa dorm kasama niyo at makipagkwentuhan, tumawa ng malakas, gumawa ng kalokohan, kumain sa kung saan-saan, grumaduate kasama niyo kahit alam kong hindi tayo sabay-sabay, kumatok sa kwarto niyo at mangapit-bahay at magstay for one to two hours para makipagasaran lang, magkaraoke at uminom kahit hindi ako makainom, pumarty kahit minsan, magselfie at magpicture ng derp at ginagawang memes, manuod ng concert at pumunta sa mga kung anu-anong events, gumala, mag-sleep-over, magmovie marathon, at kung anu-ano pa na ginagawa natin on a sem basis.

I wanted to stay. Gustong-gusto ko pero hindi ko na kasi kaya. I can’t do this anymore. Sagad na ang brain cells ko, marami na akong gamo na nainom, marami na akong luhang nasayang para sa isang bagay na feeling ko hindi para sa akin. It’s taking its toll, physically, emotionally, mentally and financially.

As much as I want to stay, I need to let go. Kailangan ko ng umalis at maghanap ng ibang school na tatanggap sa akin, sa course na mas gusto ko. I am not cutting ties, I am establishing our ties kasi aalis na ang isa sa mga Diosas. Kailangan na niyang ipakalat ang pagiging Diosa niya sa ibang school. Guys, let’s messenger once in a while ha. Bibisita ako promise.

Pride. Eto ang may kasalanan ng lahat. Kung hindi ako ma-pride, nakalipat na sana ako. Hindi pa humantong sa ganito. Maraming nagsasabi na factor ang school na pinapasukan mo para magkatrabaho. Factor lang siya, hindi siya ang nagdedetermine sa capabilities mo bilang isang tao. It’s just an advantage na ngayon ko lang narealize. Masyado ako na delude sa mga sinabi ng mga tao sa palagid ko. I set my bar too high but I was cut off for the bar.

So, ano na?

I decided to leave the university and set myself a sail to another door of possibility that will be opened for me. Nahanap ko na ang gusto. Nagkaroon din ako ng goal sa buhay. Ngayon lang ulit ako nabuhayan ng loob , ngayon ko lang naramdaman ito. A feeling of wanting to chase something that you want and do your utter best and show other people what you are capable of.

Isa lang ang masasabi ko. Thank you university for teaching me what life is all about. How to cope up with failure, how to find myself, how to set new goals in life. Thank you for giving me the opportunity to study there. Thank you for giving me a chance to meet friends who sticks with you until the end. Thank you for giving me a true friend.

5 years in college. 20 years of age. Bata pa ako. I don’t care kung ano mang isipin ng iba. It’s just that I think I am in my way to live my life to the fullest. Kahit alam kong masakit ung nangayri sa akin ay, keri lang. Smile lang and be strong. Hindi pa naman dito natatapos ang lahat, sabi ni Mama. I am waiting for another door to open. I am searching for the right keys, I hope I can find it.

So, goodbye and thank you, uni. You’ve done a good job making me a human I never expect me to be.

To my friends, I love you guys ❤ ❤

ONCE A DIOSA, ALWAYS A DIOSA.

PS. Diosas gawa tayo ng shirt.

PPS.  Kabanata 2 is not edited at may chance na mabago pa. Too lazy at hindi na pagod na ang brain cells ko. Kabanata 3 soon.