Maybe.

Nag-alikwas na ako ng gamit sa dorm. Sabi ni Mama, “Huwag kang mag-iwan ng kahit ano dito. We’ll start again.” Pero hindi ako nakinig, nag-iwan pa din ako ng gamit at ang mga pinagsamahan namin ng mga kaibigan ko sa loob ng limang taon na pananatili ko sa ikatlong palapag ng dormitoryong ito.

Para akong naghuhubad ng damit habang tinatanggal ang mga libro, handouts at kung anu-ano pang bagay sa loob ng aming kwarto. Para na rin kasing parte ito ng katawan ko, ang apat na pader ng kwartong ito ang naging saksi ng aking kasiyahan, kalungkutan at pagkabigo sa buhay.

Naalala ko ang gabing mag-isa lang ako sa kwarto at nakahiga sa kama ng roommate ko, umiiyak ako dahil ayoko na. Naramdaman ko na hindi ito para sa akin pero sa huli pinush ko pa din kaya heto ako ang na-push away.

Gustong gusto kong umiyak ngayon. Sobrang bigat ng dibdib ko, pakiramdam ko sasabog ito sa sobrang sakit. Noong nakita ko ang mga kaibigan ko, pinipigilan ko talagang umiyak. Sila kasi ang isa sa mga dahilan kung bakit hindi ko maiwan ang unibersidad na ito. Ang mga tawanan, kulitan at kalokohan namin ang mga bagay na walang hanggan. Para akong nagkaroon ng 4 na bagong kapatid na babae noong nakilala ko sila. They are the best friends that I could ever had and that’s what made my college life the best. Meeting them made this journey better.

Umiiyak ako nung umalis, naluluha sila at alam kong umiiyak ang roommate kong sobrang attached sakin at ganun din naman ako sa kanya. Nakakontrata na nga ako ang flower girl sa kasal niya. Umiiyak ang nagbabantay sa dorm namin na ka-close namin. Sabi nila, “Bumisita ka ha. Mamimiss ka namin.” Naluluha siya nung sinabi niya ito. Sumakay na ako ng kotse at hindi n asana ako lilingon. Pero nakita ko sila sa bintana at kinawayan nila ako habang paalis kami.

Umiiyak ako habang lumalayo kami sa unibersidad. Hindi ako lumingon. Ayokong lumingon. Kasi babalik pa ako, kukunin ko pa ang records ko at kapag nakuha ko na siya saka ako lilingon. At saka sasabihin sa sarili ko na, “Ito na. Ito na ang simula ng panibagong buhay.” I’ll take what I experienced as a lesson. I’ll use it to make my life better. Kasagsagan kasi ito ng finding myself saga ko. Hindi ko pa masasabing nahanap ko na ang sarili ko dahil mahabang proseso ito pero nahanap ko na ang ibang kasagutan sa mga tanong ko sa buhay.

Ngayon, sinasagot ko ang tanong na “Ano ba ang gusto ko?” Ang elementary ng tanong di ba? Hindi, hindi ganon kadali sagutin ang salitang ito. I graduated high school not knowing what I want. I just wrote the course that what I think I want and what my parents want. Hindi ako nakapasok both course pero nakapasok ako sa university. With that, I had the right to choose another course kung saan mag-fit ung mga nakuha kong scores. I didn’t know what to write. Then Mama said, “Take this, kasi di ba pag-graduate mo si Tita Ganito ay nagwowork sa Ganitong Company. She can help you.” I was like, “Okay. Then, all I need to do now is to study.”

But, hindi pala ganon kadali ang napunta sa aking course. And the things is I have no idea what they do. Sabi ko, “Ano ‘tong pinasok ko?”

Lesson learned. Tama nga sila, dapat gusto moa ng bagay na pinipili mo. Hindi ka nagpapadala sa sinasabi ng iba dahil ikaw naman ang gagawa ng sarili mong kapalaran. Sabi nga ng high school adviser ko because she called me after knowing what happened to me, “Bayaan mo sila. Eh di, pag-graduate mo and you’ve become successful. Balikan mo sila.”

What they did to me was painful. Sabi nga nila, pwede ko pang ipaglaban. I said, “Ayoko na. Pagod na ako. Maybe hindi kami meant to be.”

Maybe nung nagsimula akong magkasakit, sign na yun. I just pushed myself because of my pride and because I wanted to.

This time, kakainin ko ang pride ko and I’ll take everything or whatever they tell me because I’ll do my best to succeed and become a better person.

 

 

Ang Kaganapan sa Buhay ng Isang Batang Lost

Kabanata 2

So, ano na?

Heto ang kasalukuyang tanong ko sa sarili ko. Ano na ang gagawin ko sa buhay ko?

Bago ‘yan. Kwentuhan ko muna kayo. Pumasok ako sa isang private school from pre-school to high school. Honor student ako. I graduated Valedictorian noong elementary, ganoon din noong high school. I passed all my entrance exams. Marami akong friends. Masasabi na din na nagka-love life ako. Pero hindi ko alam kung ano ang gusto ko sa buhay.

Di ba kapag 4th year high school ka, meron sa mga forms from universities. Degree Program. Anong gusto kong course? Honestly, hindi ko alam. Ano naming alam ng isang 16 years old na bata sa gusto niya sa future na hindi naman niya iniisip? Ang alam ko lang noon ay maglaro sa labas ng bahay kasama ng mga kapitbahay ko, manuod ng TV, magbasa ng manga, manuod ng anime at magsulat ng mga stories.

Marami naman akong naging gustong maging course. Gusto ko mag-medicine pero hindi ako pwede dahil takot ako sa dugo at pasmado ako. Babaw ng dahilan ko, no. Kastress di ba. Gusto ko maging writer, ayaw ng parents ko. Hanggang sa hindi ko na alam kung ano ang kukunin ko. One day, may nakausap na parent si Mama. Parent siya ng kaklase ko nung highschool, siya ang nagsuggest kay Mama na kunin ko ang course ko ngayon. Kasi ganito, ganyan daw. Malaki daw ang sweldo. Si Gagang Ate niyo ay sumunod sa kanyang mudra dahil ito ang dapat gawin. Nasilaw si Gagang Ateng sa pera. Huwag siyang tularan.

So, nakapasa ako sa school na kilala. I was so happy kahit hindi ito ang dream school kasi mahirap makapasok sa school na ‘to. So kung alam niyo kung anong school ung tinutukoy ko, shhhh lang kayo. Pumasok ako sa isang bagay na hindi ko alam.

I encountered a lot of problems tulad ng na-culture shock ako. Nahomesick. Naloka at nawindang ng isang semester pero nakaya. Second sem, hindi ko kinaya. Napagtripan ako ng tadhana at napunta sa mga terror prof. First time kong maranasan ang mag-fail. I was not accustomed to failure kasi I excel a lot in high school. Second year was okay. Third year was meh. And the current years, hell. I never thought na hahantong ang lahat sa ganito. Dito ko naranasan ang salitang, “Lahat sila matalino, ako yung hindi.” Five years na ako sa college, dapat graduate na ko last year pero hindi. Hindi ako nakagraduate dahil marami akong nabagsak na subjects. I lost the self that I used to know more like I didn’t know. I was a puppet. Puppet ako ng parents ko na nagsasabi na gawin ko ang lahat to achieve the highest grade that is attainable. When they cut my strings and was told to live freely, I lost myself.

Despite all of this, I have my friends. Friends who stick by my side until the end lalo na yung roommate ko na nagbabasa nito ngayon. Oo, para sa iyo ito. More like inyo ang part na ito. Kayo ang dahilan kung bakit hindi ako makalipat kahit ilang beses na akong pinagpipilitan ni Mama na lumipat noon pero dahil sa inyo at sa pride ko hindi ako lumipat.

Gusto kong magstay sa dorm kasama niyo at makipagkwentuhan, tumawa ng malakas, gumawa ng kalokohan, kumain sa kung saan-saan, grumaduate kasama niyo kahit alam kong hindi tayo sabay-sabay, kumatok sa kwarto niyo at mangapit-bahay at magstay for one to two hours para makipagasaran lang, magkaraoke at uminom kahit hindi ako makainom, pumarty kahit minsan, magselfie at magpicture ng derp at ginagawang memes, manuod ng concert at pumunta sa mga kung anu-anong events, gumala, mag-sleep-over, magmovie marathon, at kung anu-ano pa na ginagawa natin on a sem basis.

I wanted to stay. Gustong-gusto ko pero hindi ko na kasi kaya. I can’t do this anymore. Sagad na ang brain cells ko, marami na akong gamo na nainom, marami na akong luhang nasayang para sa isang bagay na feeling ko hindi para sa akin. It’s taking its toll, physically, emotionally, mentally and financially.

As much as I want to stay, I need to let go. Kailangan ko ng umalis at maghanap ng ibang school na tatanggap sa akin, sa course na mas gusto ko. I am not cutting ties, I am establishing our ties kasi aalis na ang isa sa mga Diosas. Kailangan na niyang ipakalat ang pagiging Diosa niya sa ibang school. Guys, let’s messenger once in a while ha. Bibisita ako promise.

Pride. Eto ang may kasalanan ng lahat. Kung hindi ako ma-pride, nakalipat na sana ako. Hindi pa humantong sa ganito. Maraming nagsasabi na factor ang school na pinapasukan mo para magkatrabaho. Factor lang siya, hindi siya ang nagdedetermine sa capabilities mo bilang isang tao. It’s just an advantage na ngayon ko lang narealize. Masyado ako na delude sa mga sinabi ng mga tao sa palagid ko. I set my bar too high but I was cut off for the bar.

So, ano na?

I decided to leave the university and set myself a sail to another door of possibility that will be opened for me. Nahanap ko na ang gusto. Nagkaroon din ako ng goal sa buhay. Ngayon lang ulit ako nabuhayan ng loob , ngayon ko lang naramdaman ito. A feeling of wanting to chase something that you want and do your utter best and show other people what you are capable of.

Isa lang ang masasabi ko. Thank you university for teaching me what life is all about. How to cope up with failure, how to find myself, how to set new goals in life. Thank you for giving me the opportunity to study there. Thank you for giving me a chance to meet friends who sticks with you until the end. Thank you for giving me a true friend.

5 years in college. 20 years of age. Bata pa ako. I don’t care kung ano mang isipin ng iba. It’s just that I think I am in my way to live my life to the fullest. Kahit alam kong masakit ung nangayri sa akin ay, keri lang. Smile lang and be strong. Hindi pa naman dito natatapos ang lahat, sabi ni Mama. I am waiting for another door to open. I am searching for the right keys, I hope I can find it.

So, goodbye and thank you, uni. You’ve done a good job making me a human I never expect me to be.

To my friends, I love you guys ❤ ❤

ONCE A DIOSA, ALWAYS A DIOSA.

PS. Diosas gawa tayo ng shirt.

PPS.  Kabanata 2 is not edited at may chance na mabago pa. Too lazy at hindi na pagod na ang brain cells ko. Kabanata 3 soon.

 

 

 

Ang Kaganapan sa Buhay ng Isang Batang Lost

Kabanata 1

Hello 2016!

Yes, 2016 na at ang akala ko everything will fall on it’s right place. Pero hindi, I was wrong. So wrong.

Start na kasi sana ng first semester ko pero dahil sa isang sad reason, hindi ako makaka-enroll. Di ko din alam kung paano nangyari pero nadismiss ako. Hindi ko ikinakahiya, hindi ako bitter sadyang hindi ko matanggap kasi sobrang unfair.

For 2 years, on and off yung sakit ko. It’s stress related. Dumating sa point na kailangan ko mag-take ng leave of absence sa school dahil dito at dahil din sa depression na sinabi ko naman sa mga posts ko. (Oo, nagreread ako) Things went well, nakabalik ako sa school na pinapasukan ko pero hindi ako sinuwerte sa paagkuha ng subjects. So dalawa lang ung tinake ko, ung isa pinasa ko, ung isa dropped.

Siguro, iniisip mo kung anong ginagawa ko. Hindi ko ‘to sinasabi to make myself look better, para ipagkalat ang nangyari sa’kin. Hindi ako gumagawa ng excuse, I am just stating facts. Gusto kong mawala ang bigat na nakadagan sa dibdib ko.

Sobrang sakit, umasa ako. Umasa ako na magiging maayos ang lahat, na magiging maganda ang semester ko. Ako lang pala ‘yun, ako lang ‘yun na paulit-ulit na sinabi sa sarili ko na magiging ‘okay’ ang lahat.

Oo, kasalanan ko kung bakit ako na-drop sa isa kong subject. Di na kasi ako pumasok kalgitnaan ng semester. Bakit? Lumala ang sakit ko. Lingid sa kaalaman ng iba dahil hindi ko sinasabi na madalas akong inaatake ng sakit ko last semester. To the point na sumusuka na ako ng dugo. I got scared when that happened. I thought I was dying. Yung ung umabsent ako for a whole month sa isa kong subject pero di ko masabi sa magulang ko kasi ayoko na i-pull-out nila ako. I wanted to stay at sa kagustuhan kong mag-stay, I gave up one of my subject to get my shits together.

So lumipas ang semester at nag-sembreak.

Nagpasko. Natapos ko ang Simbang Gabi.

I passed one of my subjects with a high grade.

I got a ‘Good’ Standing.

I got all the subjects I needed with a favorable schedule.

And shit went down.

Nagpunta ako sa college namin para kunin ang enrollment form namin. At doon ko nalaman ang katotohanan na Dismissed ako. Unang reaksyon, nagulat ako. Maraming tanong ang bumulabog sa isip ko. Ano? Bakit? Paano?

Sinabi ko good standing ako.

Sabi nila hindi.

Umasa ako.

Umasa ako na papasok ako ngayong sem at magiging masaya.

Hindi pala, dahil ito ang reality. Reality doesn’t have happy endings.

Masakit kasi sobrang unfair. Tinetext kasi nila kapag dismissed ka. Dinedeactivate nila ang account mo kapag dismissed ka. Pero walang dumating na text, nakuha ko ang subjects ko sa enrollment site namin.

Pinaasa ako at umasa ako.

Sa dinami-dami ng tao sa loob ng office nila, ipinamukha nila sa akin na dismissed ako. Sa harap ng dormmate ko, sa harap ng orgmate ko, sa harap ng mga tao na ka-college ko. Alam kong all eyes were on me. Alam ko pero hindi ko nalang ininda. Parang umalingawngaw sa loob ng kwarto ang mga salitang sinabi ni Tita na kung isusuma mo ay walang sinasabi kundi, “Kasalanan mo.” Nakita ko ang mga mata niya, kapareho nila ang mga mata ng nanay ko noong sinabi niya din ang mga salitang ito noong nag-LOA ako. Nilakasan ko ang loob ko kahit alam kong ayaw lumabas ng mga salitang ito sa aking bibig, “Anon na pong gagawin ko.” Malakas niyang sinabi, “Wala na. Wala ka nang magagawa.” Para akong nabingi. Lumabas ako ng office, ramdam ko ang mga tingin sa’kin ng mga estudyante. Alam ko din na paulit-ulit sinabi ni Tita sa loob ng office ang pangyayaring ito.

Bigla kong tinanong si Lord, “Lord, bakit? Bakit ako na naman? Bakit ganito na naman? May mali ba akong nagawa?” Hindi mawala sa isip ko na magalit sa Kanya sa taas. Pero sa huli inisip ko, may mga bagay talaga na hindi para sa’kin at pakiramdam ko ito ang way Niya para sabihin sa akin.

Nabuo ang takot sa puso’t isipan ko. Natakot na ulit akong pumunta sa office nila. Natakot ako sa mga tingin ng tao sa aking kapaligiran. Meron akong trust issues dahil sa isang pangyayari na nangyari sa’kin noong highschool. Meron din akong takot sa mga tao, natatakot ako sa crowded places, hindi ako makahinga, nasasakal ako, pakiramdam ko kasi hinuhusgahan nila ako sa bawat tingin nila.

Ang pangyayaring ito ay nagsimula noong highschool ako. Ginawan ako ng issue ng Chemistry teacher namin. Hindi ko kasalanan. Nagtanong ako sa aming Chemistry teacher noon na nasa kabilang building. May hindi kasi malinaw sa instructions niya kaya ako nagtanong. Nakita ako ng Assistant Principal namin, tinignan niya yung exam paper ko tapos tinanong ko kung ganito ganyan. Ganito ganyan daw. So nilinaw ko sa Chemistry teacher namin kung ganito ganyan, ang sabi niya ganito ganyan nga daw. So tama ako. Tama pala ang ginagawa ko.

Isang araw habang pabalik ako ng school, iba ang tingin sa akin ng mga tao. Para bang may ginawa akong mali. Umakyat ang assistant principal namin, akala ko kung anong meron. Galit siya. Nanermon siya at nagtaka ako kung sino ang tinutukoy niya. Bigla niyang tinawag ang pangalan ko. “Nagmamagaling ka kasi.” Tumatak ang salitang ito sa isip ko. Sobrang laki ng impact ng pangyayaring ito sa buhay ko.

Heto ang pinalabas niya. Sinabi ko daw na mali ang tinuro ng Assistant Principal namin at mali-mali ang turo niya. Nawindang ako. Nagtanong lang ako kung tama ba yung ginagawa ko. Wala kong sinabi na mali yung turo niya. Hindi ako makaimik kasi masama honor student ako. Lahat ng mga kaklase ko nakatingin sakin. Tumulo ang luha ko kasi alam ko hindi ako mali. Sinabi ko na nandun din ung isanf teacher, siya ang pruweba ko noon. Pero ang sabi noong isang teacher na yun ay, sinabi ko daw lahat iyun. I was fallen into their trap. Umiyak pa siya at nagpaawa sa mga kaklase ko at sinabi na palalampasin daw niya yun. Okay lang daw. Tanggap niya. Pero sa huli ang alam nila, ako ang may kasalanan.

Nasundan pa yan noong nagkaroon pumasok ako sa student council, the same chemistry teacher ang adviser namin. Ipinahiya niya ulit ako sa harap ng Physics teacher namin, Assistant Principal at whole Student Council, kasalanan ko daw na naging ganun ung isa naming project. Ako daw may kasalanan. Nagtanong ako sa kanya ang sabi niya, oo daw. Sa kanya mismo nanggaling, yung oo. Ginawa namin at napahamak ako. Hindi ako nagtanim ng galit sa kanya. Pinabayaan ko siya dahil teacher ko siya. Nirerespeto ko siya.

Hindi pa diyan nagtatapos, siniraan niya ako sa mga members ng student council at sa mga teachers ko. Nalaman ko ‘yun sa pre-school teacher ko, sinasabi niya ganito, ganyan daw ako. Pero hindi sila naniwala dahil kilala nila ako pagkabata at si chemistry teacher ay isang teacher from our sister school ay sa huli pinabayaan ko pa din.

Simula noon, natakot ako sa mga tingin ng tao. Pakiramdam ko hinuhusgahan nila ako. Natakot akong magsalita in front of other people na kayang-kaya kong gawin noon. Makapal ang mukha ko noong elementart hanggang second year HS pero simula third year ay nawalan na ako ng amor sa mga tao. Natakot ako sa kanila at pilit iniiwasan. Kaya ngayon mas gusto kong maging low-key kahit mahilig ako sa atensyon noon.

Ang masakit, mas lalo siyang lumala ngayon.

So, hindi ako enrolled. Iniyakan koi to ng sobra dahil naawa na ako sa mga magulang ko na ginagawa ang lahat mapag-aral lang ang isang tulad ko na walang pangarap sa mundo. Naawa ako sa hirap at pagod na dinanas nila noong may sakit ako. Ang mga perang nagastos namin, inutang at mga alahas na sinanla at hindi na muli natubos para lang mairaos ako. Pero heto ako, hindi pa din graduate at hindi na alam ang gagawin sunod.

So, ako ba ang may mali? Kasalanan ko ba?

O pinaglalauran lang ako ngi kapalaran at ni tadhana?

PS: Di pa rin ako nag-eedit hahaha. Ginagawa ko na po yung Kabanata 2.

Ang Babaeng Short-Haired

“Gusto ko nang magpagupit.”

Maiksi pa daw buhok ko pero mahaba na siya sa paningin ko, napupuyod ko na eh. Pero sa totoo lang, namimiss ko na ang mahaba kong buhok. Malamang iniisip niyo, ‘Hala, si ateng, naaaning.’ Hindi pa, malapit na. Joke lang.

Sa totoo lang, ang nakakamiss ay yung feeling kapag humahangin tapos ung buhok mo sumasayaw kasma nito habang nag-iisip ka ng malalim, naglalakad patungo sa iyong paroroonan, hindi tumitingin sa mga mata ng tao, deretso lang at tila-misteryoso.

Sa nagdaang mga taon, naging ritwal ko na ang magpagupit ng buhok. Dalwang beses or minsan tatlong beses sa isang taon. Ganon ako kadalas magpagupit.

Gusto ko bang magpahaba ng buhok? Oo, syempre, kasasabi ko lang na namimiss ko ung pakiramdam nay un di ba. Nagpahaba naman ako ng buhok mga lima o anim na beses pa lang. Dahil sa ninananais ko noon magpahaba ng buhok, naging parte aking resolusyon kapag bagong taon ay ang magpagupit lang kahit isang beses sa isang taon. Pero ako ito at wala akong konsepto ng resolusyon kaya nagpagupit pa rin ako.

Bakit ba ako nagpapagupit? Anong meron?

Dalawa ang sagot ko diyan.

Noong ako ay nasa sekondarya, simple lang ang rason. Pag-ibig. Hindi ba’t napakasikat ng paraan na ito na sa tuwing ikaw ay nasasaktan at nininanais nang makaraos sap ag-ibig na walang patututunguhan ay ika’y nagpapagupit. Pwede din nating sabihin na isa ‘tong paraan para makalimutan ang aking nakalipas na hindi ko mabaon sa lupa.

Pero ngayon, iba na ang aking rason. Para sa akin ang buhok ko ay parte ng aking stress. Kapag umiiksi ito, mas lalong nababawasang ang stress na nararamdaman ko sa buhay. Oo, sobarang bobo ng rason ko pero epiktibo naman sa akin nga lang.

Ang buhok ko ay tila isang kordon sa gitna ng aking mga pangarap at ang katotohanan na aking dapat harapin. Habang nagpapagupit ako, mas lalo akong lumalapit sa katotohanan, habang iniiwan ko ang pangarap ko na kailanman ay hindi na matutupad at pinapakain ito sa aking kahibangan na umaasa pang isang araw ang lahat ng pangarap ko’y magkatotoo.

Naisip ko na mas maganda nang kumapit sa katotohanan kaysa sa umasa sa wala. Ano naman ang mapapala ko kung patuloy kong sasabihin sa sarili ko na ito ang dapat kong gawin? Ano naman ang mapapala ko sa pagsasabi na may magandang bukas na parating, maniwala ka lang, magiging ayos lang ang lahat.

Kagaguhan. Sinong niloko mo ako?

Kingina ka pala eh.

Anong magiging ayos lang ang lahat? Tangina, isang kasinungalingan ang sabihin mo sa sarili mo na ayos lang ang lahat. Dahil hindi, hindi talaga.

Miserable ako buhay ko, hindi ko na alam ang ginagawa ko, tama bang mabuhay pa ako, galit ako sa sarili ko dahil hindi ko matanggap ang maraming bagay tungkol sa akin, mahalaga sa akin ang opinyon ng ibang tao, mas naniniwala ako sa kanila kaysa sarili ko, hindi ko kayang tumayo sa sarili kong paa para ipagtanggol ang sarili ko dahil natatakot ako sa sasabihin sa kin ng mga tao, mataas ang tingin sa akin ng mga tao, akala nila kung sino akong magaling pero hindi, hindi ako magaling, ako’y isang hamak na tao lang nagkakamali, nadadapa at nagnanais bumangon pang muli.

Nakaupo palang ako, hindi pa ako lumuluhod, tumatayo, lumilipad tulad ng dati. Abangan niyo, lahat ng mga bagay na sinabi niyo, sinasabi niyo sa likod ko, sa harap ko at pinamumukha sa akin kung gaano ako kawalang kwentang tao, oo, ngumingiti lang ako, nasa akin ang huling halakhahak, babangon ako at hihilahin ko ang sarili ko pataas, mas mataas pa kaysa ng dati. Abangan niyo.

Magpapagupit na ulit ako. Nahihibang na naman kasi ako, hindi ko na naman alam ang mga salitang sinasabi ko. Kailangan ko na ulit mamuhay ng normal, sa tamang realidad, sa tamang paraan at darating ang panahon hahaba ulit ang buhok ko at hindi na ako magpapagupit dahil sa malamang nahanap ko na ang rason kung bakit kailangan ko nang magpahaba ng buhok.

PS. Pasensya sa bad words at hindi po ako agit nung sinulat ko yan. Antok lang.

“Tao pa ba ako o hindi?”

“Ano bang ginagawa ko?”

Ilang ulit ko nang binanggit ang mga salitang yan ngayong taon pero tila hindi ko mahanap ang tamang kasagutan sa tanong na ito. Bumalik ako sa pag-aakalang ito na talaga ang bagay na para sa’kin, ang nakakabuti sa ‘kin.

Akala ko handa na ako, hindi pala. Masyado kong napaniwala ang sarili ko na kaya ko na pero hindi pala. Nadala ako ng sobrang daming emosyon at mga salita mula sa mga taong mahal ko dahil ninanais ko silang makitang masaya samantalang ako’y hindi pa rin nakakaahon sa nararamdaman kong pagdurusa.

Para akong nabubuhay sa isang kasinungalingan, ang mundo ko ay nababalot ng mga salitang ako mismo ang gumawa para maramdaman ko man lang na ako ay masaya, na gusto kong maging malaya.

Pinipilit kong maging masaya, ipakita sa kanila na ayos na ang lahat habang sa aking kalooban akin pa ring hinahanap ang aking sarili na di ko pa rin makita.

“Ano ba talaga ang gusto ko?”

Hindi ko din alam. Hindi ko alam kung saan na patungo ang aking buhay, hindi ko na alam ang susunod kong gagawin, hindi ko na makita ang sarili ko sa hinaharap na ninanais ko.

“Hindi ito para sa akin.”

Nararamdaman kong hindi ito ang aking tadhana. Kahit ilang ulit kong isipin, pilit kong gustuhin, hindi talaga ito ang daang aking dapat tahakin. Alam kong sinabi mo sa akin na ito, ito ang kunin ko dahil ito’y pinagdasal mo. May mga bagay na hindi dapat inaasa sa Diyos, oo, sinasagot niya ang kahilingan natin ngunit nasa sa atin kung ano ang gagawin natin para sa ating sarili.

“Gusto ko nang itigil ang lahat.”

Ngunit naawa ako sa mga magulang ko na binigay ang lahat para lang makapag-aral ako. Naawa ako sa kanila dahil nangangarap sila ng magandang buhay para sa akin, sa pamilya namin pero habang iniisip ko ito at ang mga bagay na ginangawa ko sa buhay ko para bang hindi ako karapat-dapat pang ituring nilang isang anak.

Sobrang daming pasakit na ang ibinigay ko sa magulang ko, sobrang paghihirap na ang dinadanas ng pamilya namin pero heto ako, umaasatang walang pakialam at napapariwara. Naawa ako sa kanila. Naawa ako sa kanila kasi di ko pa rin alam ang gagawin ko sa buhay ko.

“Wala akong kwenta.”

Alam kong na-aasar ka na dahil alam mo na, alam ko ang sagot sa mga sarili kong tanong. Alam ko ang gagawin ko sa buhay ko pero hindi koi to matanggap dahil hindi ko gusto ang ginagawa ko. Matagal na akong nag-aaral ngunit hinid ko mahanap ang patutunguhan ng pag-aaral na ginagawa ko.

Pero hindi ganon kadali gawin ang lahat. Mahirap gawin ang mga salitang madaling sabihin. Mas lalo na akong nalalayo sa landas na gusto kong tahakin.

Naghahanap ako ng taong nagnanais akong kausapin. Sabihin moa ng mga bagay na nais mong sabihin sa akin. Hindi ako magagalit, makikinig ako, aalamin ko ang mga sagot mula sa mga salita mo.

Maawa ka sa akin, nais kong mabuhay na parang isang normal na tao dahil sa ginagawa kong ‘to hindi na tao ang tingin ko sa sarili ko.

September of Hell

I am back to square one.

I’ve been through hell. This month was hell.

I’ve been through that phase once again where I didn’t know what I was doing, what’s my purpose in life and why am I doing this.

I took a semester off in college. The reason was I was sick. Physically and mentally. The mental stress that I had took the toll and took over my physical health causing me to get sick and miss my classes. I had been sick for the past two years and finally I found the root of it. It was caused by my depression. I know you’ll think of me as one crazy kid but I had so many problems so I tried to kill myself multiple time. I know that’s bad but you’ll come into that point in your life where you want to end everything. I felt that again.

I didn’t attend my class for the whole month because I’ve been through that phase again. I came up with lame excuses to tell the people around me why I am not attending my class. I had to lie just to tell myself it was okay to take the time off even though it isn’t.

“Why am I so happy? Do I deserve this happiness I am currently having?”

I thought of that in the middle of talking and laughing my heart out with my friends. I’ve been so happy that I think I don’t deserve it. I’m stupid, right?

My mood since then plummeted especially when one of my friends talked to me and told me she doesn’t know what she was doing anymore. I didn’t answer because at that time I didn’t know what I was doing in my life either. I started secluding myself again, slowly isolating myself like what I did months ago.

The funny part of this is that the same things I did before I left the university, it happened again. I had some organization commitment going on, I attended a debut, I didn’t attend my classes for a long time.

“It’s happening again,” I told myself as I watch my pre-school teacher giving her message to her daughter (the debutante).

It’s funny, it’s like God is testing me in the waters once again.

Then, I thought of it again. I thought of what I did the whole weekend.

Thoughts overwhelmed me. Here are some of it:

“Why am I doing this?”

“I pity my parents for having a daughter like this.”

“It was partially their fault.”

“Is this what I really want?”

“Fuck everything.”

Then I realized that there are two possible routes in front of me. 1: Quit college and pursue my dreams 2: Continue what I started and see what future is ahead of me

I went for the latter part. If I quit, I would live as a failure but still I am a failure for not pursuing what I wanted. I am still trying to pursue my dreams but it’s hard since there are things that I need to prioritize. The university that I am currently studying at is the top in our country and it’s not easy to get here so if I quit it’s like I didn’t take up the challenge that life gave for me to take.

The thing is it’s always manga and anime who helped me realize what I am supposed to be doing in life.

Ansatsu Kyoushitsu (Assassination Classroom) brought me back to my feet again. A lot of what Koro-sensei said struck my heart. It made cry so much that I slowly realized what I wanted in life.

Then this morning I was reading a manga called Stella to Millefeuille, one of the character said that it’s not what you should do in life, it’s what you wanted to do in life.

It’s funny how my hobby takes me back to the right path that I should go. That’s why don’t quit doing what you do and still keep doing it because they answer the questions that you have in life.

I said too much and I have a 7am class tomorrow. I’ll go back to class like the usual and face the reality that I should be facing. Here I am going back after straying down my path, trying to fight my depression and trying to be the ‘me’ who I used to be, establishing the ‘me’ that would face the future with all smiles and days that are filled with fun and laughter.

PS: unbeta-ed, because I am sleepy as fuck, I’ll proofread later :DDDD

“You’ll never understand.”

You never understood me.

I did my best to be able to be worthy of your praise. The smiles you gave to her were different to what you give to mine, so I worked harder. I worked until I break so that you can give me those smiles that I’ve always wanted.

I achieved higher. So high that I thought I will never fall down. I graduated with flying colors. I passed all my entrance exams. I got into the school that you wanted. I took the degree program that you suggested.

I did everything. I am doing my best but you never felt it.

I am thankful for all the love and support that you gave me. They are immeasurable. It’s beyond my current powers to give back all of it for you to deserve. I still lack the ability to give back because my current self is still in need of it. But, the love and support you gave me slowly strangled me into something I cannot comprehend. Your love for me was too much that it drives me to death.

You made me into this. I wanted to tell you that. It was your fault that I cannot open up with other people. When I tried to talk to you, you laughed at me hysterically, thinking it was a kid’s joke. You didn’t know how deep those wound you gave me. I was expecting a good talk between you and me but you just brushed it and leaving me as is.

I took piano lessons. I went to ballet class. I became the valedictorian of my class. I achieved everything that you wanted but you never listened to what I wanted back. I wanted to be a writer but you turned a blind eye on my decision. Since you said, you knew the best, I followed you but I didn’t know it was for me to see hell.

My first year in college was great, you praised me when I achieved good grades even though you told me that you didn’t want me to achieve higher since college was different. Second year, third year, fourth year, I’ve seen hell. It came to the point that I wanted to end it all.

I am in pain, still in great pain. The wounds you’ve given me recently still haven’t healed. I took a semester off in college. I wasn’t able to take it anymore. I was doing my best to strive harder, to graduate and work my ass off to support our family that is slowly falling to pieces but then I broke down mentally and physically.

I got sick. My mind was filled with nothing but me trying to kill myself to end it all. I hated myself until I turned into a freaking monster who smiles at people even though I am in a great pain inside. Words such as, ‘You can do it.’, ‘It’s okay’, such comforting words are so painful to even bear.

I was so sorry when I told you that I cannot do it anymore. That I wanted to quit. I thought you were supportive of my decision because all my life, all I did was to listen to what you wanted. Like always, you didn’t. I know it was painful for you that you’re eldest child is going through something you can’t explain. I tried to understand that since we lived in a different generations. You never felt this because I knew you both grew up in the province. You both have been through different things but I wished that a part of you understand what I am going through.

I talked to you about my current situation but you never understood my point. You thought I am the bad girl once again. I never felt that I was right in the household. I always feel that a part of me is detached from all of you.

The most painful part of staying at home is listening to your endless rants of how useless I am to you. You all think that I don’t understand anything about our family. I do, I wanted to strive hard because I wanted you to be happy.

I didn’t pursue any of my dreams so you could be happy. I quit art class, I quit piano, I quit writing, I quit every single thing that can hinder me from getting what you wanted and this is what I get. I didn’t know what I did to deserve to be treated like this.

I know I am in no position to say this since I am your daughter and you are my parents. I respect both of you but I hope you respected what I wanted to.

I am still hoping that there comes a point in your life that you’ll finally understand me.

PS. I can’t believe I cried while writing this.

To: A

[1]

My love story is filled with wrong decisions and regret.

I fell in love at the wrong time.

I fell in love with the wrong person.

I left the person who loved me the most,

And watched him wait for me until he died.

(2)

“I let you go,” you said with all smiles.

I swallowed my lump of feelings for you stuck down on my throat.

I thought, it could let me think that you let me go.

You didn’t.

You let me go but you never let go of my heart.

You brought it with you until your last breath.

{3}

I love you.

I love you.

I love you.

I regret that I never get to love you.

Shoujo Manga

Meant to be. Sampung taon akong naniniwala sa salitang, meant to be. Akala ko kasi you’re worth the wait, hindi pala. At eto si tanga, willing na hinintay ka sa kabila ng uncertainties na meron ka.

Paano ba nagsimula? Grade school pa lang, may crush na ako sa’yo. Love team nga tayo di ba? Tayo ung madalas na piangtitripan nung elementary tayo nang mga gung-gong nating classmate na lunod sa konsepto na ang crush ay mauuwi sa true love. Marami tayong moments, tulad nung hinalikan kita nung birthday mo nung Grade 2 tayo kasi sabi mo crush mo ko. Ung science taste test experiment na naging magpartner tayo, ung madalas nating pagbibiruan, para nga daw tayong aso’t pusa. Maraming nag-abang sa love story natin sa loob ng matagal na panahon. Akala nila magiging tayo hanggang dulo, akala lang nila pala yun, akala ko lang din pala yun.

Ang simpleng crush ko sa’yo ay nauwi sa pagkahulog ko sa’yo. Malalim, sobrang lalim nang pagkahulog ng puso ko sa’yo na ni minsan ay hindi mo man lang naisipan damputin at hawakan para alagaan.

High school, nagsimula akong magbasa ng mga shoujo manga kasi nakikita ko ang sarili ko sa mga storya ng mga bidang babae sa bawat manga na binabasa ko.

Cliché love confession scenes sa mga shoujo manga, kundi niyo alam, maghanap kayo at magbasa dahil kung maniwala man kayo sakin o hindi, nangyari siya sakin. Sa ganoong paraan siya nagtapat ng pag-ibig sa’kin, sobrang cute at romantic na hindi ako makapagsalita at napa-oo nalang.

Niligawan mo ko at madalas tayong magkatext o magkachat dahil bakasyon na. Iniisip kong sagutin ka bago ang aking kaarawan at tinawag yung birthday gift ko para sa sarili ko. Hanggang sa dumating sa point na hindi na kita makatext dahil nasira ung phone ko at hindi ka maka-chat nawalan kami ng net dahil walang dial tone ang telepono. Hanggang sa nakiusap ako sa kaibigan ko na-ichat ka para sabihin na wala kaming net at nagreply ka at sinabi mong may sasabihin ka sakin. Umasa ako na sasabihin mo na pupunta ka sa bahay dahil malapit na ang birthday ko. Umasa ako.

Bumalik na ang internet namin na noong mga panahong yun ay dial-up pa lamang. Agad-agaran kong binuksan ay messenger ko na noon ay uso pa. Nagulat ako sa message na iniwan mo, ang sabi mo, “Itigil na natin ‘to.” Hindi ko malaman ang dahilan kung bakit mo nais itigil ang lahat dahil sa nawalan lang tayo ng komunikasyon sa loob ng isang linggo. Dahil mahal kita, hinayaan ko nalang at sinabi na, “Sige ayos lang.” Umuulan nung araw na yun, hindi ko malimutan. Pinatay ko ang aming desktop computer at lumabas ng kwarto. Tumayo ako sa harap ng screen ng main door namin at naramdaman ko ang pagbagsak ng luha mula sa aking mga mata kasabay ng buhos ng ulan na sobrang lakas at mukhang hindi muna titila.

Sinabi ko sa sarili ko noon na kakalimutan na kita, kinain ko ang mga salitang yun.

Sa mga panahong nalulungkot ako, shoujo manga ang sumagip sakin noong mga panahong nais kong tumakbo sa realidad na aking kinabibilangan. Pinagpatuloy ko ang pagbabasa hanggang sa nalunod ako sa sarili kong delusion na naging sanhi ng pagkahibang ko nang dahil sa’yo.

Naging isa akong ilusyonadang babae na umaasang magiging sa’yo. Pilit kong pinagsisikan ang sarili ko sa’yo kasi umasa ako na magiging ganun ang ending natin tulad nang mga tauhan sa mga manga na binabasa ko. Hindi ako nagising sa katotohanan na ang lahat ay kathang-isip lamang at pawang imahinasyon lang ng manunulat upang pakiligin at iparamdam sa mga mambabasa nito na may pag-asa hangga’t umaasa kang magiging kayo. Ako, si tanga, ay nahulog sa patibong ng mga shoujo manga. Pinaasa mo ako at ng mga shoujo manga.

Third year high school, tinanggap ko na sa sarili kong hindi kita kayang kalimutan. Sobrang mahal kita na ayos lang sakin masaktan ng harap-harapan noong mga panahong yun. Alam kong hindi sapat ang sampu o benteng page para sabihin lahat ng mga bagay sa tingin ko ay nagpasaya sa’kin, mga bagay na sapat na para sabihin ko sa sarili ko kahit papaano minhal mo din ako, mga bagay na inakala ko na ang pwedeng kalabasan ay tayo, mga salitang sinabi mo na pinakain ko sa aking delusion.

Madami. Madami akong luha na sinayang nang dahil sa’yo. Marami akong salitang hindi nasabi sayo. Marami akong natutunan sa sarili ko nang dahil sa’yo. Nakita ako ang pinakapangit na ako noong panahong minahal kita, nakita ko kong paano ko sirain ang tunay na ako at magpanggap na kung sino para lang maging sa’yo, nakita ko lahat. Oo, ako na ang tanga, ako na ang nagpakatanga sa loob ng sampung taon pero hindi ko pwedeng sabihin na hindi yun worth it. Worth it siya in a way kasi I learned to love the hard way. Umibig kami sa maling panahon at pagkakataon.

Aaminin ko, natakot akong harapin ang salitang ‘kaibigan’ kahit alam kong hanggang diyan nalang talaga tayong dalawa pero kasi alam ko sa sarili ko noon na may pag-asa tayo, na pwede maging tayo hanggang sa nasampal ako ng katotohanan at hinili ako pabalik sa realidad na aking kinabibilangan.

Hindi ko kasi alam na ganito pala ang pag-ibig. Akala ko isa itong matamis na salita pero hindi, ito’y nagbunga lang nang isang mapait na karanasan sa isang babaeng ngayon ay nangangarap na mahanap ang tamang pag-ibig sa tamang panahon ika nga ni Lola Nidora.

Ang pag-ibig ay hindi dapat hinahanap. Darating ito, hindi mo lang alam kung kailan pero sa tamang panahon mararanasan mo ito.

Sa lalaking minahal ko sa loob ng sampung taon, salamat sa’yo dahil isa ka sa mga naging susi upang mahanap ang sarili ko na matagal ko nang hinahanap. Ang pag-move on pala sa nadarama ko sa’yo ang unang stage sa tinatahak kong landas. Sobrang laki talaga nang pasasalamat ko sa’yo dahil you’ve brought the best and the worst of me.

Ngayong naka move-on na ako after 14 years, masasabi ko na ang meant to be will be worth the wait as long as you’re willing to wait sa tamang panahon.

Mahilig pa din ako magbasa ng shoujo manga. Saya nalang ang dulot nito sakin, minsan kilig depende sa storya ng nagsusulat nito. Sa shoujo manga may happy ending. Sa tunay na buhay mahahanap ko palang siya, konting hintay nalang. Good things happened to those who wait nga di ba?

DRAB 1

He didn’t know what he was doing. No matter how many times he walks forward, he didn’t know where he was going. He was stuck in some place where only he exists. That was his feeling when he fell in love with her. He disclosed himself, creating a wall where her feelings stays.

It’s like writing a novel where the ending doesn’t exist. So he chose to leave her, without saying a word that night. He just stared at her beautiful face while sleeping. Before memories flashed before his eyes, he closed them because that could hinder him from leaving. He thought leaving was the right option, it was the only option that exist where there are tons of things they can do for their relationship. But he was enveloped by fear, he fears the future, he can’t see the future that she has for both of them. He can’t keep up with the act of happiness that he is showing, he was tired of it. He parted her hair and asked himself, “Did I give you the love you’ve always wanted?”

It was a question even he don’t know the answer. It’s a big fat lie. He knows the answer, it’s just he can’t bring himself to believe in that reality where they are happy and living peacefully. He was deluded by many things running in his mind that leads him into the abyss of oblivion. Before she wakes up, he left. Bringing nothing but his phone and wallet, he went away. He left to find himself that he doesn’t even know if he can ever find. He didn’t know that the person he left was the person who would guide him to the place that he is searching for, the place where he really is, where his heart is.

She was left there, listening to every step that he takes before he leave the door. She watched him walk away hoping that he will turn back but all she saw was his back blurring as the endless tears block her sight. She looked around and saw his things still intact. Then, she saw the note he left on top of the table in the kitchen. She grabbed it and ran outside the door. Barefooted, she ran like there is no tomorrow. All she cared was for him to come back. She ran and ran and ran, looked here and there, searched high and low but there were no traces of him. It was as if he was engulfed by the darkness before the light could reign back to the sky. Her pace slowed down, knowing that it was impossible to find him. She looked at the sky and knelt down to the ground and cried, she cried loudly that the dark sky took pity on her and let the rain fall from the sky. The rain slowly washed her tears as it tried to take away the pain that continued to grow inside. She watch the writings on note that the raindrops slowly washed away.

“I’ll be back. I’ll find myself. I love you.”